เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 539 วานรตนที่สอง
สายตาของเซียนตี้จื้อจุนจับจ้องไปที่เหวยซวี่ เห็นเพียงร่างกายของเหวยซวี่สั่นเทาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ายากจะสะกดข่มความหวาดกลัวในใจเอาไว้ได้
"ศิษย์น้อง เจ้ากับข้ามิได้พบหน้ากันมาหลายปีแล้ว"
สายตาของเซียนตี้จื้อจุนเปี่ยมด้วยความเมตตา แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน "นับตั้งแต่อาจารย์สิ้นไป ระหว่างเจ้ากับข้าก็นับวันยิ่งห่างเหิน ข้าได้ยินว่าเจ้าติดค้างอยู่ในโลกเบื้องล่าง ในใจก็ร้อนรนดั่งไฟลน อยากจะช่วยเจ้าออกมาเหลือเกิน"
ร่างกายของเหวยซวี่ไม่สั่นเทาอีกต่อไป เงยหน้าขึ้น ยิ้มพลางกล่าวว่า "ศิษย์พี่ยังคงวาจาไพเราะเช่นเดิม บัดนี้ท่านสูงส่งเป็นถึงมหาจักรพรรดิแห่งแดนเซียน หากคิดจะช่วยข้าออกมา มิใช่เรื่องเพียงประโยคเดียวหรอกหรือ?"
เซียนตี้จื้อจุนทอดถอนใจ "เจ้ามิได้เป็นเซียนตี้ ย่อมไม่รู้ว่าเมื่อนั่งลงบนบัลลังก์นี้แล้ว จะมีข้อจำกัดและสิ่งเหนี่ยวรั้งมากมายเพียงใด ทำให้เจ้าไม่อาจดำเนินปณิธานได้ดั่งใจนึก ยกตัวอย่างเช่น เมื่อพี่ได้ยินว่าเจ้าถูกเอ้อร์หลางเจินจวินแห่งยุคเก่าสะกดไว้ในห้วงสมุทรเพลิงอนันต์ ต้องทนทุกข์ทรมานในเตาหลอมโอสถแปดทิศทั้งวันทั้งคืน ข้าก็เคยเดินทางไปยังห้วงสมุทรเพลิงอนันต์ด้วยตนเอง"
คิ้วอันดุดันบนใบหน้าของเหวยซวี่กระตุกวูบ สุรเสียงแหบพร่า "ท่านเคยไปห้วงสมุทรเพลิงอนันต์มาก่อนหรือ?"
ในใจของเขาเต้นระทึกขวัญแขวนอยู่บ้าง
ศิษย์พี่ของตนผู้นี้ไปที่ห้วงสมุทรเพลิงอนันต์เพื่อทำสิ่งใดกัน?
ไปเพื่อช่วยตน หรือไปดูว่าตนถูกสะกดไว้อย่างแน่นหนาดีหรือไม่กันแน่?