เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 518 ตาแห้งหรือไม่
ภายในอารามอู่จวง ไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำเปิดฉากเข่นฆ่าล้างบาง ทุกหนแห่งที่ไปถึง ก็แผ่คลุมจนเต็มผืนฟ้า ชั่วขณะถัดมาก็คือการโจมตีทำลายล้างฟ้าดินแบบไม่เลือกหน้า
กวาดล้างลงมาจากสระเหยาฉือเช่นนี้ ไล่ฆ่ามาถึงสวรรค์สามสิบสามชั้น จนกระทั่งถึงขุนเขาเซียนเบญจคีรี จากนั้นภาพขุนเขาสายน้ำนับไม่ถ้วนที่แผ่ออกมาจากไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำก็หดตัวกลับอย่างฉับพลัน หวนคืนสภาพเป็นไม้บรรทัดเล่มหนึ่งดังเดิม แหวกมิติพุ่งหายไป
ตี้จวินทอดสายตามองข้ามมิติ แค่นยิ้มเย็นคราหนึ่ง เหาะเหินติดตามไม้บรรทัดวัดฟ้านั้นไป
"ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด ย่อมจะต้องเผยหางโผล่ออกมาอย่างแน่นอน!" เขาเอ่ยเสียงแผ่วต่ำ
รอจนกระทั่งไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำจากไปแล้ว ใต้ขุนเขาเซียนเบญจคีรีจึงมีเงาร่างสองสามสายก้าวเดินออกมา ต่างคนต่างแหงนมองท้องฟ้า มิได้พบเห็นร่องรอยของไม้บรรทัดวัดฟ้า
หนึ่งในนั้นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า "เทียนจุนหลายท่านไร้ร่องรอย พวกเขาจะต้องยังคงอยู่เหนือสระเหยาฉือ หรือมิฉะนั้นก็อาจจะเข้าสู่อวี้จิงไปแล้วเพื่อรอคอยการจุติของต้นเต๋า"
นักพรตอีกคนปาดคราบเลือดบนใบหน้าออก กล่าวอย่างเสียดายระคนเจ็บใจว่า "พวกเขาวิชาแก่กล้าใจกล้าเทียมฟ้า แม้จะอันตรายถึงเพียงนี้ ก็ยังคงปักหลักอยู่ในอวี้จิง เพื่อรอโอกาสช่วงชิงผลเต๋า น่าเสียดายที่ผลเต๋าไร้วาสนากับพวกเราแล้ว"