เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 491 ข้ามิใช่เขา ข้าอำมหิตเหี้ยมเกรียม
ชั่วขณะที่สวี่อิ้งทะยานทะลวงสู่ผืนฟ้านั้น ประจวบเหมาะกับเพลาที่มหาจักรพรรดิตงเย่ว์และมหาจักรพรรดิเป่ยอินร่วมมือกัน เผชิญหน้าประมือกับเซียนจวินหวังรั่วอัน
กาลก่อนมหาจักรพรรดิทั้งสี่แห่งปรโลกถูกผู้คนยุยงจนแตกคอ ต่างฝ่ายต่างมีความบาดหมางแคลงใจต่อกัน ยามที่ตงเย่ว์ดับสูญ มหาจักรพรรดิฝ่ายเหนือมิได้ยื่นมือเข้าช่วยกอบกู้ บัดนี้มหาจักรพรรดิฝ่ายเหนือลงมือช่วยเหลือ จึงมีเจตนาสลายหนี้แค้นคลายปมขุ่นข้องหมองใจอยู่ด้วย
มหาจักรพรรดิทั้งสององค์นี้ล้วนมีหยวนเสินอันเกรียงไกร แม้มิได้อยู่ในสภาวะสูงสุด ทว่าต่างกุมวิชาไม้ตายเฉพาะทางที่ใช้จัดการกับหยวนเสิน หวังรั่วอันจึงมิต่างอะไรกับผู้ถูกตัดแขนขา มิกล้าขับขานหยวนเสินของตนออกมา ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างยิ่ง ย่อมมิอาจหนีพ้นความพ่ายแพ้
อีกฟากหนึ่ง มหาจักรพรรดิชางอู๋ละทิ้งจางซานจง มุ่งตรงเข้าหานักพรตอวี้หู จางซานจงลอบยินดีในใจ สบโอกาสจะเปิดทางหนีเตลิดไป พลันเห็นแสงจันทร์อันเยียบเย็นเปล่าเปลี่ยวสายหนึ่งสาดส่องลงมาเบื้องหน้า ใต้แสงจันทร์นั้นมีสตรีโฉมสะคราญนางหนึ่ง ยืนตระหง่านเลือนรางสลัวมัว
"สตรีลึกลับวัฏสงสาร! สตรีนางนี้คือหนึ่งในสี่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนปรโลกที่ลึกล้ำยากหยั่งถึงที่สุด!"
จางซานจงเบี่ยงทิศทางหลบหนีไปทันที ทะยานข้ามผืนสมุทรหมิงไห่เพียงชั่วพริบตาก็ไกลนับหลายแสนลี้ รวดเร็วประหนึ่งไล่กวดดวงดาราคว้าจับดวงจันทร์ก็มิปาน