เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 484 ชนชายขอบแห่งโลกเซียน
สวี่อิ้งทั้งตกใจทั้งยินดี รีบเอ่ยขอบคุณ
เหยาจู่ส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง "เจ้าอย่าได้ขอบคุณข้า การที่ข้ามอบจารึกศิลาเขียวมรกตให้เจ้าก็มิได้หวังดีอันใด คัมภีร์ทองคำเล่มนี้ตกค้างอยู่ในเผ่าปีศาจ ก็มีแต่เป็นภัยพิบัติ เคยทำให้มหาจักรพรรดิปีศาจแต่ละยุคสมัยต้องลุ่มหลงจนเสียสติมาแล้ว ในภายภาคหน้าหากระดับเต๋าของเจ้าถึงขั้น ย่อมถูกดึงดูดจนลุ่มหลงมัวเมา เลอะเลือนโง่งมเช่นกัน"
เขายิ้มเล็กน้อย เอ่ยว่า "หากในภายภาคหน้าพวกเราเอาชนะโลกเซียนได้ ไม่แน่ว่าเจ้าอาจกลายเป็นก้อนหินขัดขวางบนเส้นทางฟื้นฟูของเผ่าปีศาจข้า ถึงเวลานั้น หากเจ้าลุ่มหลงจารึกศิลาเขียวมรกตจนกลายเป็นคนโง่เง่าไร้ความสามารถ ย่อมถือว่าข้าสร้างความชอบใหญ่หลวงแล้ว"
สวี่อิ้งหัวเราะฮ่าๆ "คิดจะไปถึงขั้นนั้น ข้าจำเป็นต้องกลายเป็นจื้อจุนเสียก่อน ช่างห่างไกลเกินไปจริงๆ"
สายตาของเหยาจู่ไหวระริก ในใจรำพึงเงียบๆ "สำหรับผู้อื่นอาจห่างไกลยิ่ง ชั่วชีวิตอาจมองไม่เห็นแม้แต่ประกายแห่งความหวัง แต่สำหรับเจ้า อาจมิได้ห่างไกลปานนั้น อย่างไรเสียก็เป็นผู้ที่รู้แจ้งได้เองโดยไร้อาจารย์ ฝึกสร้างถ้ำสวรรค์โลกเซียนขึ้นมาได้"
เคล็ดวิชาหยั่งรู้สิบถ้ำสวรรค์วางอยู่ที่นี่มานานหลายแสนปี ไร้ผู้ใดสามารถฝึกสำเร็จ สวี่อิ้งยังมิได้สัมผัสคัมภีร์ทองคำเล่มนี้ ก็เบิกออกมาได้ถึงหกแห่งในคราวเดียว
พรสวรรค์ระดับนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
"อีกอย่าง ของพรรค์อย่างจารึกศิลาเขียวมรกต ในอดีตทุกคนต่างก็เคยจำลองลอกแบบ มอบให้เขาสักชุดก็มิเสียหายอันใด" เขาคิดในใจ