เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 483 จารึกศิลาเขียวมรกต
ทุกเช้าตรู่ สวี่อิ้งจะนำน้ำค้างเซียนเหยาฉือจอกเล็กๆ มามอบให้หนึ่งจอก เหยาจู่มิได้ดื่มลงไปโดยตรง หากแต่เก็บรักษาเอาไว้อย่างระมัดระวัง
น้ำค้างเซียนเหยาฉือหนึ่งหรือสองจอก ไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงสภาพในปัจจุบันของเขาได้ เขาจำต้องสะสมให้มากขึ้น จึงจะมีโอกาสทำให้ต้นฝูซางโบราณฟื้นคืนพลังชีวิต
ผ่านไปเช่นนี้อีกสองเดือน ในที่สุดเหยาจู่ก็สะสมน้ำค้างเซียนเหยาฉือได้มากเพียงพอ และรอคอยต่อไปอีกสองวัน ได้รับน้ำค้างเซียนเพิ่มอีกสองจอก จึงค่อยกลืนกิน
ยามนี้เขาเหลือเพียงรากฝอยบางส่วนที่ยังมีชีวิตอยู่ รากฝอยส่วนนี้แม้จะเชื่อมต่อกับต้นฝูซาง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจชุบชีวิตต้นฝูซางขึ้นมาได้
ลำต้นหลักของเขาตายไปแล้ว รากฝอยล้มตายไปเกินครึ่ง มหาเต๋าฟ้าดินของแดนบรรพชนเผ่าปีศาจก็ถูกทำลายจนเว้าแหว่ง ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจฟื้นคืนชีพ
นักพรตที่เขาสำแดงออกมา แท้จริงแล้วเป็นเพียงไอแก่นแท้ในรากฝอยจำแลงแปลงมาเท่านั้น
ยามนี้เขากลืนกินน้ำค้างเซียนเหยาฉือลงไป แรกเริ่มยังไร้สิ่งผิดปกติ ทันใดนั้นพลันรู้สึกว่ารากฝอยเส้นหนึ่งของตนที่หักและเน่าตายไปแล้วเริ่มมีความรู้สึก
เหยาจู่ทั้งตกใจทั้งยินดี จากนั้นรากฝอยที่มากขึ้นเรื่อยๆ ประดุจดวงดาราระยิบระยับที่จุดสว่างขึ้นในราตรีมืดมิด ปรากฏขึ้นในสัมผัสรับรู้ของเขา
รากฝอยเหล่านี้กลับค่อยๆ ฟื้นคืนพลังชีวิตภายใต้การหล่อเลี้ยงของน้ำค้างเซียนเหยาฉือ!