เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 476 สำแดงบารมีในแดนบรรพชน
เยาจู่ทอดสายตามองไปยังสวี่อิ้งแต่ไกล เอ่ยยิ้มๆ ว่า "ย่อมมิใช่เชิญเขามาเพื่อรื้อแดนบรรพชนแน่ เจ้าลิ... นักพรตอู้คง เจ้าเองก็อย่ามัวแต่คิดจะรื้อโน่นรื้อนี่ ที่ข้าเชิญเขามา ด้านหนึ่งก็เพื่อฟื้นฟูเต๋ายิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินของแดนบรรพชน อีกด้านหนึ่งก็เพื่อดูว่าจะต้องเลือกยืนข้างไหน"
นักพรตอู้คงเองก็มองไปยังสวี่อิ้งแต่ไกลด้วยความสนใจยิ่ง เอ่ยว่า "เผ่าปีศาจ เผ่าพันธุ์ที่เคยปกครองใต้หล้าในอดีต มีประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ ตกต่ำต้อยต่ำถึงขั้นต้องเลือกข้างยืนตั้งแต่เมื่อใดกัน?"
เยาจู่ถอนหายใจ กล่าวว่า "หกแสนปีก่อน เผ่าปีศาจไม่เลือกใครเลย ผลปรากฏว่าประโยชน์อันใดก็มิได้ กลับถูกกวาดล้างคิดบัญชีย้อนหลัง ยามนี้ถึงเวลาแห่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครา หากยังไม่เลือกข้างยืน เกรงว่าวันหน้าแม้แต่โอกาสจะเลือกข้างก็คงไม่มี"
นักพรตอู้คงสงสัย "คลื่นกระแสน้ำหนุนสามภพ ยังไม่ถึงขั้นเป็นเวลาแห่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กระมัง?"
เขาพลันตระหนักรู้ หลุดปากถาม "เจ้าหมายความว่า?"
เขาแปลงเป็นแสงสีทองแหวกฝ่าความว่างเปล่าไป ชั่วพริบตาต่อมาวานรทองตนนี้ก็บินออกจากแดนบรรพชนเผ่าปีศาจ มาถึงภายนอก ทะลวงผ่านท้องฟ้าของแดนบรรพชน ทะยานตัวขึ้นสู่เวหา เข้าสู่ความว่างเปล่า
เห็นเพียงเขาโคจรสายตา ลำแสงสีทองสองสายสว่างไสวดุจเสาเพลิง สาดส่องไปยังความว่างเปล่า
แดนเซียนได้รับผลกระทบจากคลื่นกระแสน้ำหนุนสามภพ กำลังแล่นเข้ามาในความว่างเปล่า ส่วนวิถีสวรรค์ที่เชื่อมสองภพเซียนและมนุษย์ ยามนี้ก็ถูกบีบอัด หดเล็กลงเรื่อยๆ