เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 474 บุตรทรพี
เซียนจื่อชิงปี้พินิจมองเมล็ดบัวทั้งสามเม็ดในมือ เห็นเพียงเมล็ดบัวลอยละล่องอยู่บนฝ่ามือของนาง ภายในส่งเสียงท่วงทำนองสั้นๆ ออกมาเป็นระยะ คล้ายกับสุรเสียงแห่งมรรควิถีเซียน ทว่าที่แปลกประหลาดคือกลับปราศจากมลทินแปดเปื้อน
เมล็ดบัวประกายแวววาวใสกระจ่าง มองไม่ออกว่าเป็นเมล็ดบัวจริง หรือสิ่งใดหลอมสร้างขึ้นมา
"เมล็ดบัวทั้งสามเม็ดนี้ มีไว้กินหรือไว้ปลูก หรือว่ามีไว้หลอมสกัดกันแน่?"
แม้นางจะได้เมล็ดบัวมา ทว่ากลับไม่รู้ประโยชน์ใช้สอย ผู้อาวุโส "หมิงหวาน" ท่านนั้นบอกว่าเมล็ดบัวเก็บเกี่ยวมาจากสวรรค์ต้าหลัวเทียน เป็นเมล็ดบัวที่ผลิดอกจากผลมรรค คาดว่าย่อมมิใช่ของธรรมดาแน่นอน หากไม่รู้ประโยชน์ใช้สอย เกรงว่าจะเสียของเปล่า
ชิงปี้ขบคิดเล็กน้อย นำเมล็ดบัวเม็ดหนึ่งวางลงในเหยาฉือท่ามกลางเก้าขอบเขตใหญ่ของตน นำเมล็ดบัวเม็ดที่สองกลืนกินลงไป ส่วนเมล็ดบัวเม็ดที่สามก็ลองใช้พลังเวทและญาณหยั่งรู้หลอมสกัด
เมล็ดบัวเม็ดแรกตกลงสู่เหยาฉือ ทันใดนั้นในเหยาฉือพลันบังเกิดเสียงกังวานใส ใบบัวเจริญงอกงาม ดอกบัวบานสะพรั่ง กลีบดอกแต่ละชั้นหมุนวนผลิบาน ใต้ดอกผลิฝักบัวเจ็ดชั้น ประหนึ่งบัลลังก์วิเศษ
แสงเซียนไอเซียนพวยพุ่งออกจากดอกบัวนั้น แปรเปลี่ยนเป็นการบำเพ็ญของนางโดยธรรมชาติ
ชิงปี้ประหลาดใจยิ่ง พลังดั้งเดิมที่เอ่อล้นในทั่วสรรพางค์กายมิใช่พลังดั้งเดิมธรรมดาอีกต่อไป หากแต่แปรสภาพเป็นไอวิญญาณเซียนภายใต้อิทธิพลของบัลลังก์บัวเหยาฉือ