เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 460 กวาดเรียบในถังเดียว
จินปู้อี๋สะดุ้งตกใจ จ้องมองใบหน้าของสวี่อิ้ง เพื่อดูว่าเขาล้อเล่นหรือไม่
สวี่อิ้งมีสีหน้าเคร่งขรึม ไร้ท่าทีว่ากำลังล้อเล่นแม้แต่น้อย
จินปู้อี๋หันไปมองระฆังใหญ่ ระฆังใหญ่กล่าวอย่างจริงจังว่า "ข้าเองก็รู้สึกว่าชีเหยียเปลี่ยนไปแล้ว อาอิ้งเจ้าวางใจเถิด ข้าจะลงมือด้วยตนเอง เพื่อกำจัดชีเหยียเสีย"
จินปู้อี๋มองดูระฆังใหญ่อีกครั้ง งุนงงสงสัยอย่างยิ่ง
สวี่อิ้งกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า "จงเหยียไฉนจึงกล่าววาจาเช่นนี้เล่า? ไฉนต้องกำจัดชีเหยียด้วย? ชีเหยียคือพี่น้องร่วมสายโลหิตของพวกเรานะ!"
ระฆังใหญ่ชะงักงันไป แทบจะสติแตก คิดในใจว่า "เมื่อครู่ยังบอกว่าจะฆ่าชีเหยีย บัดนี้กลับบอกว่าไม่ฆ่าแล้ว ข้าตามเขาไม่ทันแล้วจริงๆ... เดี๋ยวก่อน เว้นเสียแต่ว่าคนที่พูดคืออาอิ้งคนละคนกัน ภายในร่างของอาอิ้ง มีอาอิ้งอาศัยอยู่ถึงเจ็ดคน มีคนหนึ่งคือร่างเดิม บัดนี้คือร่างเดิมครองความได้เปรียบ!"
สวี่อิ้งเอ่ยกับจินปู้อี๋ว่า "หากคิดจะรู้แจ้งบรรพเทพ บรรลุความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ จำต้องล่วงรู้ว่าสิ่งใดคือหยวนเสิน หยวนเสินคือปราณเซียนเทียนที่มีมาก่อนการถือกำเนิดสรรพสิ่ง เป็นแสงประกายจิตวิญญาณไม่ดับสูญก้อนหนึ่ง เมื่อใดที่เจ้าสามารถมองออกว่าบรรพเทพคือก้อนปราณเซียนเทียนและแสงประกายจิตวิญญาณไม่ดับสูญในยุคแรกเริ่มแห่งการกำเนิดจักรวาล เมื่อนั้นเจ้าจึงจะได้พบเห็นพระพักตร์แท้จริงของบรรพเทพ"
จินปู้อี๋ประหลาดใจ เอ่ยถามว่า "อาอิ้ง วิญญาณแท้ไม่ดับสูญของเจ้า หรือว่าฝึกฝนสำเร็จขึ้นมาจากการรู้แจ้งบรรพเทพ?"