เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 459 ช่วยฟันข้าสักดาบ
ระฆังใหญ่ร่ายดาบจื่อโยวหมิงครึ่งเล่มขึ้นมาในท้องของหยวนชี่ เห็นเพียงประกายดาบวาววับ ดุจดั่งสายน้ำไหล แสงดาบสาดส่องลงบนอักขระมหาคำสาปแปดอักษรที่ประทับตราไว้บนผืนฟ้าในท้องของหยวนชี่ อักขระเหล่านั้นต่างแตกหักสะบั้นลงทีละตัวๆ
ดาบจื่อโยวหมิงครึ่งเล่มนี้ถูกกระบี่จูเซียนฟันหักสะบั้นในอดีต หลังจากสวี่อิ้งผนึกไว้แล้วก็ยัดใส่เข้าไปในท้องของหยวนชี่
ต่อมาหยวนชี่ติดตามจินปู้อี๋ไปยังแดนบรรพชนเผ่าปีศาจ สิ่งนี้จึงไม่เคยกล้านำออกมาโดยตลอด ด้วยเกรงว่าจะถูกตี้จวินรับรู้ได้ จนกระทั่งพวกเขาได้ยินข่าวว่า จู๋ฉานฉานได้รับเชิญจากเสี่ยวเทียนจุน ให้ไปหลอมสร้างเทพอาวุธซ่อมฟ้าในแดนลับจื่อเวย
หยวนชี่และระฆังใหญ่จึงเดินทางไปยังวังฮุ่นหยวน ตามหาจู๋ฉานฉานเพื่อฟอกของโจร
จู๋ฉานฉานเองก็เพิ่งเคยเห็นของวิเศษที่ร้ายกาจปานนี้เป็นครั้งแรก ชั่วระยะหนึ่งจึงขมวดคิ้วมุ่น ไม่รู้ว่าจะถอดรหัสทำลายตราประทับของตี้จวินได้อย่างไร
ของวิเศษชั้นเลิศย่อมเปรียบเสมือนมนุษย์ สามารถซึมซับปราณ หลอมโอสถ ฝึกหยวนเสิน ประทับอักขระภาพนิมิตมรรคา ไปจนถึงฝึกสำเร็จเต๋าฉาง ดาบจื่อโยวหมิงของตี้จวินยิ่งเป็นยอดของวิเศษชั้นเลิศในหมู่ของวิเศษชั้นเลิศ ตราประทับของตี้จวินในตัวดาบ เล็กละเอียดถึงขั้นอักขระภาพนิมิตมรรคา ใหญ่โตถึงขั้นเต๋าฉาง ล้วนมีความลึกล้ำในการโคจรของมัน
ยิ่งไปกว่านั้น การจะทำลายตราประทับญาณหยั่งรู้ของตี้จวินโดยยังคงรักษาตราประทับอักขระภาพนิมิตและเต๋าฉางเอาไว้ นี่จึงเป็นศาสตร์ความรู้อันยิ่งใหญ่