เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 456 แดนบรรพชนเต๋าฟ้า
ยามก้าวเท้าเข้าสู่ประตูแห่งควันธูปเครื่องสักการะบานนี้ สวี่อิ้งพลันสัมผัสได้ถึงพลังเทพอันไพศาลดุจมหาสมุทรที่อบอวลอยู่ระหว่างฟ้าดิน พลุ่งพล่านเปี่ยมด้วยพลัง ชุ่มชื้นหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง รุ่งเรืองงอกงามไพบูลย์
พลังเทพนั้น มีหมื่นปรากฏการณ์แห่งเต๋าฟ้า มีสัณฐานกลมเหลี่ยมแห่งเต๋าปฐพี ยิ่งใหญ่ดั่งวิถีโคจรของดวงดารา เล็กละเอียดดั่งวิถีกำเนิดสรรพชีวิต ล้วนหลอมรวมอยู่ในนั้น
ญาณหยั่งรู้ของเทพนั้น เก่าแก่โบราณลึกล้ำ ดั่งแรกเริ่มแห่งหยวนชี่ฟ้าดิน หมู่ดาวเริ่มก่อตัว ถือกำเนิดขึ้นจากมวลปราณ ดั่งจุดเริ่มต้นของสรรพชีวิต จิตสำนึกผลิหน่อ แปรเปลี่ยนจากความโกลาหลไร้ระเบียบสู่ความเป็นระเบียบแบบแผน
วิถีเทพ พลังเทพ และญาณหยั่งรู้ของเทพเช่นนี้ ทำให้สวี่อิ้งต้องทอดถอนใจด้วยความตื่นตะลึง นึกว่าความอัศจรรย์ล้ำลึกแห่งเต๋าฟ้าก็คงมิเกินเลยไปกว่านี้แล้ว
เต๋าฟ้าเช่นนี้เหนือล้ำกว่าเต๋าฟ้าที่เขาเคยรู้แจ้งมาก่อน แต่ก่อนสวี่อิ้งรู้สึกว่าตนเองได้หยั่งรู้ความลึกล้ำทั้งหมดของเต๋าฟ้าแล้ว ยามนี้เมื่อมองดู การที่เขารู้จักอักขระเต๋าฟ้าสามพันตัว คงเป็นเพียงแค่เพิ่งจะก้าวพ้นธรณีประตูเท่านั้น
สวี่อิ้งเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงธารดาราอันโชติช่วงแขวนเด่นอยู่บนท้องฟ้า การโคจรของดวงตะวัน ดวงจันทรา และดวงดารา อยู่ใกล้เพียงเอื้อม กระทั่งเขายังสามารถมองเห็นเมฆหมอกดาราจักรที่หมุนวนดั่งน้ำวน แขวนลอยอยู่กลางเวหาไม่ไกลออกไป