เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 428 บิดาเปี่ยมเมตตา ธิดาเปี่ยมกตัญญู
เทวมารจื้อจุนทอดสายตาส่งแดนเซียนผีดิบและจินเหอเจี้ยนจวินจนลับหายไป จึงถอนสายตากลับมา เดินมาข้างกายสวีอิ้ง ขมวดคิ้วเล็กน้อยกล่าว “สวีจวิน เหตุใดท่านจึงไม่สวมเสื้อผ้าสักตัวเล่า?”
เสื้อผ้าที่สวีอิ้งมโนนึกขึ้นมาในสายตาของเขา กลับไม่มีสิ่งใดเลย ไม่อาจบดบังสายตาของเขาได้
เทวมารจื้อจุนเห็นว่าเขาไม่อาจหยิบหาเสื้อผ้าออกมาได้จริงๆ จึงนำชุดเสื้อผ้าที่ตนสวมใส่ในยามปกติ สายรัดเอวหยก รองเท้าบูต และสิ่งของอื่นๆ รวมถึงเสื้อคลุมยาวสีแดงตัวนอกตัวหนึ่ง บนเสื้อคลุมปักลวดลายภาพห้าบรรพตสามขุนเขา กล่าวว่า “ท่านสวมไว้ก่อนเถิด รอเมื่อท่านมีเสื้อผ้าแล้วค่อยนำมาคืนข้า”
สวีอิ้งกล่าวขอบคุณ สวมใส่ลงบนร่าง จัดแต่งซ้ายขวาให้เรียบร้อย
เทวมารจื้อจุนเห็นเขาสวมใส่แล้วเผยสง่าราศีองอาจผึ่งผาย หัวเราะกล่าว “เหมาะกับท่านดีแท้ อีกประการ หากท่านมีมหาเต๋าแปลงสภาพเป็นแพรพรรณพลิ้วไหว ก็จะยิ่งแลดูคล่องแคล่วเปี่ยมไอเซียน”
สวีอิ้งส่ายหน้ายิ้มพลางกล่าว “ยามนี้ตบะของข้ายังมิถึงขั้น ทำได้เพียงบำเพ็ญเต๋าเซี่ยง อย่างมากก็สำเร็จอักขระ ยังมิอาจบำเพ็ญมหาเต๋าได้”
เทวมารจื้อจุนกล่าว “วิชามรรคที่ท่านหยั่งรู้มีมากมายเพียงใด? ทว่าขอบเขตกลับพันธนาการท่านไว้ หากมีวันใดที่ท่านสามารถก้าวข้ามขอบเขต มิถูกขอบเขตผูกมัดอีกต่อไป เช่นนั้นวิชามรรคที่ท่านเคยหยั่งรู้มาก่อนหน้านี้ ย่อมจะกลายเป็นกำลังหนุนเสริมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของท่าน”
เดิมทีสวีอิ้งแย้มยิ้มรับฟัง ทว่ายิ่งฟังไป ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผลล้ำลึกยิ่ง