เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387 หัวอกเดียวกัน
เมื่อพระพุทธร่างเหล็กถูกทำลาย บานทวารระหว่างพระพุทธรูปยักษ์ทั้งสององค์พลันมีเสียงฮึดฮัดเบาๆ ดังสะท้อนออกมา ราวกับค้อนยักษ์ฟาดกระหน่ำลงกลางใจเต๋าของสวีอิ้ง ซัดจนลมปราณและโลหิตของสวีอิ้งปั่นป่วนพลุ่งพล่าน
จิตสังหารอันเยียบเย็นสายหนึ่งจู่โจมเข้ามา ครอบคลุมสวีอิ้ง หั่วหลงซ่างเหริน และหานเจ๋อคังทั้งสามคนไว้อย่างเงียบงัน
มรรคาฟ้าดินชนิดหนึ่งที่ไม่ใช่ของยุคสมัยนี้พลันทะลักออกจากรอยแยกของบานทวารนั้น กัดกร่อนเข้าใส่ผู้คน!
ทั้งสามคนราวกับตกลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง อดมิได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมา
วรยุทธ์ของพวกเขาถูกพระพุทธรูปศิลาโดยรอบสะกดไว้ เมื่อต้องเผชิญกับการกัดกร่อนเช่นนี้ ย่อมไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย!
เมื่อเห็นว่าทั้งสามกำลังจะถูกมรรคาต่างสายแปดเปื้อน สวีอิ้งก็กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ "สหายเต๋าที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่ แม้ข้าจะไม่รู้ว่าท่านถูกเหล่าพระพุทธะสะกดข่มไว้ด้วยเหตุใด แต่คิดดูแล้วท่านกับข้าล้วนหัวอกเดียวกัน ตัวข้าก็ถูกคนสะกดข่มไว้นานกว่าสี่หมื่นปีแล้ว ท่านอาจจะนานยิ่งกว่าข้าเสียอีก ข้ารู้ซึ้งถึงความทุกข์ทรมานของการถูกคนสะกดข่มเช่นนี้ดี"
จิตสังหารที่ถ่ายทอดออกมาจากบานทวารนั้นค่อยๆ เจือจางลง มรรคานอกรีตที่ทะลักออกจากประตูพลันหดรั้งกลับไปเล็กน้อย