เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 385 พระพุทธโบราณ
สวีอิ้งก็ไม่รู้ว่าที่ตั้งเดิมของวัดต้าเหลยอินอยู่ที่ใด วัดแห่งนี้ถูกยกย้ายไปตั้งแต่เมื่อสี่หมื่นกว่าปีก่อนแล้ว หลังจากย้ายไป บนภูเขาก็มีการก่อสร้างครั้งใหญ่ สร้างวิหารเทพ วัด แท่นบูชา และรูปสลักขึ้นมากมาย
นอกจากนี้ ยังมีสถานที่พำนักของผู้บวงสรวงสักการะเทพเจ้า สถานที่พำนักของข้ารับใช้เทพ ตลอดจนสถานที่พำนักของเหล่าศิษย์
อีกทั้งยังมีวังหลังของเหล่าเทพ ซึ่งมักเป็นสตรีที่มนุษย์ปุถุชนถวายขึ้นมา
เหล่าเทพแห่งซวีหมีไม่กินเนื้อมนุษย์ ดังนั้นจึงรับเข้าสู่วังหลัง
สวีอิ้งก้าวย่างสบายอารมณ์ เดินสำรวจไปทั่ว เขาจดจำคำพูดของจื่อซีไว้ ที่ที่มีเสียงอัสนีก็คือวัดต้าเหลยอิน
สองศิษย์อาจารย์อย่างฮั่วหลงซ่างเหรินติดตามเขา ทั้งสองคนมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ เพราะเพียงไม่นาน พวกเขาก็พบประมุขสำนักแห่งมหาพิภพไท่สื่ออีกคนหนึ่ง กำลังเดินอยู่บนถนนเหมือนตอนยังมีชีวิตอยู่ไม่มีผิด
กระทั่งประมุขสำนักท่านนี้ยังทักทายพวกเขาอย่างสุภาพอ่อนโยนอีกด้วย
คนผู้นี้จิตยึดมั่นยังไม่สลายไป ไม่รู้ว่าตนเองตายแล้ว ยังคงเหมือนเมื่อยามมีชีวิตอยู่ทุกประการ
"ดูเร็วเข้า ประมุขสำนักจื่อหยาง!"