เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 344 สี่อริยะแห่งจู่ถิง
สวีอิ้งพาหูจั๋วจวินจากไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนลัดเลาะผ่านพื้นที่เต๋าเซียนผิดปกติต่างๆ อย่างระมัดระวัง สวีอิ้งยิ่งเดินยิ่งเร็ว ลมหายใจเริ่มไม่มั่นคง
หยวนชี่ไท่ชิงที่เขาเก็บเข้าสู่ร่างกายเมื่อครู่เริ่มก่อคลื่นลมพัดกระหน่ำอยู่ภายใน ซัดกระแทกหยวนชี่ของเขา ทำให้สถานการณ์ของเขาไม่สู้ดีอย่างยิ่ง
ในใจหูจั๋วจวินแปลกใจ "ท่านโหวหลบอะไรอยู่หรือ? หรือว่าเขากลัวว่าจะมีใครไล่ตามเขาทัน มาทวงหยวนชี่สีขาวก้อนนั้น? แต่ว่า มีทั้งเสี่ยวเทียนจุนและท่านอาจารย์ของข้าอยู่ ยังต้องกลัวใครอีกเล่า?"
สวีอิ้งจูงมือของนาง พลันเบี่ยงกายก้าวเข้าไปในพื้นที่เต๋าเซียนผิดปกติแห่งหนึ่ง
เต๋าเซียนรุกราน หูจั๋วจวินยากจะทานทน ลักษณ์เต๋าต่างๆ ภายในร่างกายปั่นป่วน มารในใจผุดกำเนิด ในเวลานี้เอง รอบกายของสวีอิ้งก็ปรากฏภาพเงาของเจดีย์ทองคำหลิงหลง ครอบทั้งสองคนไว้ภายในเจดีย์
หูจั๋วจวินรู้สึกเพียงว่าอิทธิพลของเต๋าเซียนพลันสลายหายไป ในใจตื่นตระหนกยิ่งนัก
แม้แต่หยวนกงทงอาจารย์ของนางมาถึงที่นี่ ก็ยังต้องระมัดระวังรอบคอบเพื่อมิให้ตกหลุมพราง นึกไม่ถึงว่าสวีอิ้งจะสามารถใช้อิทธิฤทธิ์สะกดข่มเต๋าเซียนที่ผิดปกติไว้ได้
ทว่า แม้สวีอิ้งจะสะกดความผิดปกติของที่นี่ไว้ได้ แต่ก็ยังคงเดินเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง หลบเลี่ยงแดนอันตรายต่างๆ
ในที่สุด พวกเขาก็เข้ามาถึงใจกลางพื้นที่ผิดปกติแห่งนี้ สวีอิ้งระบายลมหายใจยาว ลดเสียงต่ำกล่าว "จั๋วจวิน พวกเราพักที่นี่สักครู่ หยวนชี่สายที่ข้าเก็บเกี่ยวมาเมื่อครู่ ข้าสะกดไว้ไม่อยู่แล้ว..."