เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 326 ร่างอวตารแห่งเผิงไหล
เจ้าเซียนแห่งเผิงไหลจดจ้องมองแอ่งน้ำเบื้องหน้า ผิวน้ำใสกระจ่าง ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เงาร่างของสวีอิ้งกับเซียนหญิงกูเย่อปรากฏอยู่บนผิวน้ำที่ดุจดั่งคันฉ่อง
"พวกเจ้ายังคงยิ้มหัวกันได้ อีกประเดี๋ยวแม้แต่จะร้องไห้ก็คงร้องไม่ออกแล้ว"
เจ้าเซียนแห่งเผิงไหลมองดูเงาร่างของทั้งสอง แล้วแหงนหน้ามองเสาสวรรค์หวาเปี่ยวที่ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดินต้นแล้วต้นเล่า พึมพำเสียงต่ำ "เผิงไหล มีเจ้านายได้เพียงคนเดียวเท่านั้น และเจ้านายผู้นั้น ย่อมต้องเป็นข้าแต่เพียงผู้เดียว! รอให้พวกเจ้าไปได้ไกลขึ้นอีกหน่อย ไกลขึ้นอีกนิด ข้าไม่อยากให้ใครเห็นว่าพวกเจ้าต้องตายด้วยน้ำมือของข้า! หืม?"
บนผิวน้ำดั่งคันฉ่อง ทันใดนั้นเขาเห็นเซียนหลายคนเปลี่ยนทิศทาง มิได้มุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ หากแต่ติดตามสวีอิ้งและเซียนหญิงกูเย่อไป จึงอดชะงักไปมิได้
"ตัวตลกทั้งเจ็ดคนนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่"
เจ้าเซียนแห่งเผิงไหลอดมีโทสะมิได้ คนทั้งเจ็ดนั้น ก็คือเหยียนอวี่กับอดีตเจ้าหอเผิงไหลอีกหกคนนั่นเอง!
เส้นทางของคนทั้งเจ็ดนี้ไม่ตรงกับเส้นทางของสวีอิ้ง ทว่ายามนี้กลับเบี่ยงเบนเส้นทาง วิ่งไล่ตามสวีอิ้งกับกูเย่อ ทำให้แผนการของเจ้าเซียนแห่งเผิงไหลต้องปั่นป่วน!
"ช่างเถอะ ฆ่าสองคนก็คือฆ่า ฆ่าเก้าคนก็คือฆ่าเช่นกัน จัดการให้แนบเนียนหมดจด แล้วโยนความผิดไปให้พวกโจรชั่วมารร้ายเสียก็สิ้นเรื่อง"
เขานั่งขัดสมาธิลง เฝ้ารอคอยจังหวะเวลาอย่างเงียบงัน