เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 325 วิถีสวรรค์อันสมบูรณ์
สวีอิ้งค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ยามลืมตาขึ้น แดนเซียนเผิงไหลตรงกับช่วงเวลาราตรี ท้องฟ้าด้านนอกมืดมิดลงแล้ว
ภายในตำหนักเผิงหูยังคงสว่างไสว ทว่าภายนอกกลับเป็นราตรีอันมืดมิด
ท้องฟ้าไม่รู้เริ่มโปรยฝนลงมาตั้งแต่เมื่อใด เสียงสายฝนพรำแว่วมาเป็นระยะ หยาดฝนไหลรินลงตามชายคาตำหนักเผิงหู สวีอิ้งอาศัยแสงสว่างในตำหนักมองออกไป เห็นเพียงหยาดฝนกระทบลงบนผืนดิน ทุกหยดล้วนแตกกระจาย
"คุณชายสวีคิดถึงสิ่งใดหรือ" กลุ่มควันค่อยๆ จางลง ใบหน้าของแม่เฒ่าหมอดูเผยออกมาจากม่านหมอกเบื้องหน้า ใบหน้าอันแสนธรรมดาสามัญเมื่อมีควันหมอกขับเน้น กลับดูลึกลับดั่งเทพเจ้าโบราณ
ภายในใจของสวีอิ้ง นางลึกล้ำยากหยั่งถึง เป็นตัวตนที่สามารถเทียบเคียงกับเป่ยอินและตงเยว่ หรือกระทั่งอาจก้าวข้ามไปแล้วเสียด้วยซ้ำ!
"นึกถึงความทรงจำในชาตินั้นของเยี่ยนเป่าเอ๋อร์ ชั่วขณะหนึ่งจึงรู้สึกอาลัยอาวรณ์ยากจะตัดใจได้"
สวีอิ้งทอดสายตามองสายฝนนอกประตู ผ่านไปครู่หนึ่งจึงสงบจิตใจลงได้ กล่าวกับแม่เฒ่าหมอดูว่า "ขอเทพสตรีโปรดลงมือ ช่วยข้าคลายผนึกความทรงจำเพิ่มเติมด้วยเถิด"
แม่เฒ่าหมอดูส่ายหน้ากล่าว "แม้แต่จักรพรรดิเป่ยตี้ก็ยังช่วยเจ้าคลายผนึกได้เพียงไม่กี่พันปี ข้าไหนเลยจะมีความสามารถยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้น คุณชายสวี การคลายผนึกเท่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ก็นับเป็นขีดจำกัดเท่าที่ข้าพอจะทำได้แล้ว"
สวีอิ้งไม่ค่อยเชื่อเท่าใดนัก