เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 ขึ้นเรือ เรือล่ม
"ท่านหยวน หยวนเทียนกัง! เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"
สวีอิ่งตกตะลึงเป็นล้นพ้น เซียนชุดขาวผู้นั้นก็คือหยวนเทียนกังจริงๆ ทว่าครั้งก่อนที่สวีอิ่งพบหยวนเทียนกังนั้น เขายังหมดสิ้นซึ่งความฮึกเหิมเพราะสวีฝูเปิดโปงกลลวงเรื่องการทะยานฟ้าที่คุนหลุน ตั้งใจจะหลบซ่อนตัวอยู่ในแท่นวั่งเซียงเพื่อใช้ชีวิตจนแก่เฒ่าอย่างโดดเดี่ยว ไม่ปรารถนาวาสนาเซียนอีกต่อไป
สวีอิ่งคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเขาอีกครั้งที่นี่!
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย จับมือของหยวนเทียนกังไว้ ถูกแรงมหาศาลสายหนึ่งดึงลอยขึ้นสู่เวหา แล้วร่อนลงบนภูเขาเซียนที่กำลังควบตะบึงอยู่อย่างแผ่วเบา!
'ตบะของเขาล้ำลึกกว่าแต่ก่อนมากนัก!' สวีอิ่งสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตบะของหยวนเทียนกัง คิดในใจเงียบๆ
หยวนเทียนกังมีเคราดกหนาสวมชุดขาว ไร้ซึ่งท่วงท่าของเซียน หากแต่ดูคล้ายมือกระบี่มากกว่า แววตาเปล่งประกายคมกริบ จ้องมองเซียนหวังวัยกลางคนที่ถูกชนกระเด็นออกไปอย่างตึงเครียด
เซียนหวังวัยกลางคนผู้นั้นหยุดยั้งร่างไว้ได้ ก็พุ่งทะยานตรงมายังภูเขาเซียนลูกนี้อย่างบ้าคลั่งทันที
ทว่าเมื่อครู่นี้น่าหลันตูถูกกดทับจนสลบเหมือด หลุดลอยจากมือของสวีอิ่ง ในเวลานี้กำลังร่วงดิ่งลงสู่ทะเล ถูกเกลียวคลื่นซัดพาไป เซียนหวังวัยกลางคนเห็นดังนั้น จึงไม่ห่วงไล่ตามเผิงไหล รีบพุ่งไปช้อนร่างน่าหลันตูขึ้นมา