เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 298 สี่มหาราชาเทพวางค่ายกลซุ่มโจมตี
สวี่อิ้งทั้งประหลาดใจทั้งยินดียิ่ง รีบก้าวเข้าไปเบื้องหน้า เร่งเร้าว่า "ท่านเจ็ด ขับเคลื่อนขึ้นมาให้ดูหน่อยเร็วเข้า!"
หยวนชีคิดในใจเพียงแวบเดียว ทันใดนั้นเบื้องหลังพลันมีต้งเทียนวังหนีหวานผุดพรายขึ้นมาประหนึ่งโผล่พ้นผิวน้ำ แขวนตระหง่านอยู่บนม่านฟ้า
เสียงคลื่นซัดสาดดังก้องกังวาน ทะเลโกลาหลปรากฏขึ้นใต้ต้งเทียนนั้น แสงรัศมีของต้งเทียนวังหนีหวานสาดส่องผิวน้ำ คลื่นน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ลึกซึ้งยิ่งใหญ่เกินบรรยาย
สวี่อิ้งลอยตัวขึ้น มาอยู่ด้านหลังศีรษะของอสรพิษใหญ่ ตรวจดูการโคจรของต้งเทียนวังหนีหวานอย่างละเอียด หยวนชีขับเคลื่อนต้งเทียนอย่างระมัดระวัง เห็นเพียงต้งเทียนวังหนีหวานตกเบ็ดเซียนโอสถขึ้นมาจากฟากฝั่งแห่งความโกลาหล หลอมกลั่นอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เสริมสร้างพลังชีวิตแห่งร่างเนื้อของอสรพิษใหญ่ตัวนี้ โดยไม่มีเซียนโอสถตกค้างหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย!
นี่คือสัญลักษณ์แห่งการบำเพ็ญต้งเทียนบรรพชนนั่วสำเร็จอย่างแท้จริง!
สวี่อิ้งยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็หัวเราะร่าลั่น
"แม้แต่สมองอย่างท่านเจ็ดยังสามารถเรียนรู้วิชาบรรพชนได้ เช่นนั้นวิชาบรรพชนก็ย่อมมีความเป็นไปได้ที่จะเผยแพร่ไปสู่คนหมู่มาก!"
จิตใจของเขาปลอดโปร่งโล่งสบาย สวีฝูเปิดโปงโฉมหน้าอันแท้จริงของหกมหาบรรพชนนั่ว บัดนี้ผู้คนทั่วหล้าต่างพากันทอดทิ้งวิชานั่วดั่งรองเท้าเก่าขาด ชื่อเสียงของวิชานั่วเน่าเหม็นจนหมดสิ้นแล้ว