เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 293 เทพนอกรีตฉงเซียว
โจวเทียนจื่อและเจียงไท่ซือสบตากันคราหนึ่ง พลันหัวเราะร่าลั่น ครั้นเสียงหัวเราะสงบลง เจียงไท่ซือก็ส่ายหน้ากล่าวว่า "เทพเซียนไม่แก่เฒ่าผู้มีชีวิตผ่านหมื่นพันชาติภพ ไฉนจึงยังไร้เดียงสาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
โจวเทียนจื่อแย้มสรวลตรัสว่า "เขาดูเหมือนจะมีชีวิตยืนยาวกว่าพวกเรามากนัก ทว่าช่วงเวลาส่วนใหญ่ของเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มบ้านนอก ซื่อบริสุทธิ์สดใส ไม่ประสีประสาต่อโลกภายนอก"
เจียงไท่ซือยิ้มกล่าว "สหายธรรมสวี่ ในโลกนี้ไม่มีโลกอย่างที่เจ้าจินตนาการไว้หรอก สิ่งที่เจ้าคิดนั้นช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว"
สวี่อิ้งครุ่นคิดครู่หนึ่ง ยิ้มกล่าว "ทั้งสองท่านกล่าวถูกต้องแล้ว เวลาส่วนใหญ่ของข้าล้วนเลี้ยงวัวเลี้ยงแพะ บางครั้งก็จับงู บิดามารดาก็มองข้าเป็นเพียงเด็กน้อยเสมอ พวกท่านบอกว่าข้าไม่ค่อยเข้าใจ ไร้เดียงสาเกินไป คิดดูแล้วตัวข้าก็คงจะไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ"
ในบางครั้งเขายังต้องขอคำชี้แนะจากหยวนชี แสดงว่าช่างไร้เดียงสาอย่างยิ่งจริงๆ
พวกเขาเดินทางกลับสู่ห้วงลึกชางอู๋ พลันมีนักพรตแห่งต้าโจวมารายงานอีกว่า "ฝ่าบาท พวกเราพบร่องรอยของเทพเหอป๋อในโลกสวรรค์เหอผิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ทุกคนรุดหน้าไปยังโลกสวรรค์เหอผิง เห็นเพียงสถานที่แห่งนี้เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่หลวง น้ำท่วมฟ้าบดบังดิน ทำลายล้างบ้านเรือน พืชผลทางการเกษตรเสียหายสิ้น แผ่นดินกลายสภาพเป็นดั่งห้วงสมุทร ผู้คนถูกตัดขาดติดอยู่บนภูเขา จำต้องกราบไหว้เซ่นสรวงเทพแห่งสายน้ำเหอป๋อ