เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 283 ฆ่าคนต้องพิฆาตใจ
เป่ยเฉินจื่อแค่นเสียงเย็นชา "สวี่อิ้ง หากข้าบอกวิธีนำแท่นบูชาออกมาให้แก่เจ้า ย่อมเป็นการผิดคำสาบาน ข้าเคยสาบานคำสาบานอันร้ายกาจไว้ ย่อมต้องตายอย่างแน่นอน หากข้าไม่บอกเจ้า ก็ต้องตายเช่นกัน ตายเหมือนกัน สำหรับข้าแล้วย่อมมิมีความแตกต่างใด"
นางเซียนอวี้ถังกล่าวเสียงดัง "ถูกต้อง! บอกเขา พวกเรายิ่งต้องตายอนาถกว่าเดิม! หากไม่พูด ต่อให้ตายไป เบื้องบนก็จะรักษาดวงวิญญาณของพวกเราไว้!"
สวี่อิ้งยกมือขึ้น นางเซียนอวี้ถังลอยขึ้นกลางเวหาโดยมิอาจควบคุมตนเองได้ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ แขนขากางออก
"ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!"
เสียงระเบิดดังกึกก้องติดต่อกัน ขอบเขตทั้งหมดภายในร่างของนางถูกสวี่อิ้งเค้นออกมานอกร่าง และทำลายลงทีละขอบเขต
นางเซียนอวี้ถังหัวเราะคิกคัก "เจ้าแซ่สวี่ ไร้ประโยชน์ ต่อให้เจ้าฆ่าพวกเรา บดกระดูกโปรยเถ้าถ่าน ให้วิญญาณของพวกเราแตกสลายดับสูญ เซียนสวรรค์ก็สามารถชุบชีวิตพวกเราให้ฟื้นคืนกลับมาได้"
เป่ยเฉินจื่อหัวเราะร่า "พูดได้ดี! ชาติภพนี้พวกเรานับว่าเพลี่ยงพล้ำไป มีชีวิตถึงชาติหน้า ภายใต้การจัดแจงของเซียนสวรรค์ พวกเราย่อมเจริญก้าวหน้า และสามารถเป็นเซียนได้เช่นกัน!"
คนทั้งสองให้กำลังใจซึ่งกันและกัน นางเซียนอวี้ถังกล่าว "ในกาลนั้นผู้รับตำแหน่งก่อนหน้าพวกเราล้วนทะยานฟ้าสำเร็จเป็นเซียนไปหมดแล้ว พวกเราเห็นมากับตาตนเอง!"
"เซียนสวรรค์ไม่มีวันทอดทิ้งทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของพวกเขาอย่างแน่นอน!" เป่ยเฉินจื่อเลือดเปรอะผมขาว โก่งคอตะโกนก้อง