เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 บดกระดูกโปรยเถ้ามิหวั่นเกรง วิญญาณแท้จริงมิรู้ดับเกิดใหม่อีกครา
"วังหนีหวันของข้า..."
สุ้มเสียงของสวี่อิ้งสั่นเทาเล็กน้อย นับตั้งแต่เขาอาศัยจังหวะที่นัวเผิงไม่ทันระวัง ฟันตัดถ้ำสวรรค์วังหนีหวันอันเดิมที่นัวเผิงปลูกถ่ายไว้ให้ร่วงหล่นลงมา จนกระทั่งเขาหลอมสกัดถ้ำสวรรค์ ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น
ถ้ำสวรรค์วังหนีหวันเชื่อมโยงสายเลือดเข้ากับเขา หายใจเป็นหนึ่งเดียวกัน ภายในร่างกายของเขา ถ้ำสวรรค์หนีหวันวงแล้ววงเล่าพลันลอยพุ่งออกมาอย่างมิอาจควบคุม หลอมรวมเข้ากับถ้ำสวรรค์แห่งนี้อย่างต่อเนื่อง กลายเป็นหนึ่งเดียวในชั่วพริบตา
คนตัดฟืนผู้นั้นกระโจนตัวขึ้นเสียงดังหวือ เงื้อขวานทองคำจามฟันลงใส่ถ้ำสวรรค์วังหนีหวันเบื้องหลังของเขา
สวี่อิ้งตกใจ กำลังจะหลบหลีก ทว่ากลับเห็นขวานฟันผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย ขวานนั้นของคนตัดฟืนมิอาจฟันตัดถ้ำสวรรค์วังหนีหวันของเขาให้หลุดร่วงลงมาได้
ทว่าลมพายุอันบ้าคลั่งที่เกิดจากขวานทองคำของคนตัดฟืน กลับทำให้ถ้ำสวรรค์วังหนีหวันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาซวนเซเสียหลัก ร่วงหล่นลงสู่ใต้คมขวานอย่างมิอาจควบคุม
คนตัดฟืนก็ชะงักงันไปเช่นกัน เขาเห็นสวี่อิ้งฟันตัดถ้ำสวรรค์ของนัวเผิงได้อย่างง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ นึกว่าหากทำตามวิธีเดียวกันก็จะสามารถฟันตัดถ้ำสวรรค์วังหนีหวันแห่งนี้ลงมาได้ นึกไม่ถึงว่าจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
สวี่อิ้งยังมิทันทรงกายให้มั่นคง อีกด้านหนึ่งคานหาบของคนขายผักก็หวดฟาดเข้ามา ซัดกระหน่ำลงบนร่างของเขาอย่างจัง!