เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 สวีฝูข้ามด่านเคราะห์ ความทรงจำผุดพราย
ภายในนครอวี้จิง ผู้คนต่างแหงนมองขึ้นไป จ้องมองตัวอักษรบนสารตราเซียนอักษรทองนั้น แต่ละคนต่างตื่นเต้นระทึกอย่างยากจะบรรยาย
วิถีเซียนประทานพร หนึ่งคนทะยานฟ้า!
หรือจะเป็นจริงดั่งที่สวีฝูกล่าวไว้ นี่คือวาสนาเซียนกระนั้นหรือ?
หรือว่า แดนเซียนประทานพรอำนวยชัยลงมา อนุญาตให้คนหนึ่งคนทะยานฟ้าได้?
“วาสนาเซียนที่ท่านปรมาจารย์แห่งสำนักสุริยันจันทราเทพของข้ากล่าวถึง หรือว่าจะเป็นสิ่งนี้?” ดรุณีน้อยชุดม่วงเดินเข้ามา พึมพำกับตนเอง
เจ้าสำนักจางแห่งสำนักซ่างชิงแหงนมองท้องฟ้า ตื่นเต้นจนยากจะระงับใจไหว “อาปาอาปา!”
ประมุขและเจ้าสำนักของแต่ละสำนักเหล่านี้ โดยมากต่างปฏิบัติตามบัญชาของท่านปรมาจารย์แห่งสำนักตนในแดนเซียน เดินทางมายังคุนหลุนเพื่อค้นหาวาสนาเซียน ท่านปรมาจารย์มิได้บอกอย่างเจาะจงว่าวาสนาเซียนคือสิ่งใด เพียงแต่ให้พวกเขาเดินทางมา
เดิมทีพวกเขาคิดว่าเป็นโอสถเซียนที่หกบรรพชนนัวประทานให้ ทว่ายามนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย
วาสนาเซียนที่แท้จริง มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าคือโอกาสในการทะยานฟ้าคราหนึ่ง!