เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 พี่จี มาแลกเปลี่ยนกันสักหน่อย
บนยอดเขาอวี้ซวี มีเสียงหนึ่งระเบิดก้องกังวาน “บรรพชนนัวกล่าวว่ามีมารสวรรค์สร้างความมัวหมองและปั่นป่วนจิตใจ ซุกซ่อนอยู่ท่ามกลางพวกเรา บรรดาพวกเจ้าที่แย่งชิงโอสถเซียน ล้วนเป็นมารสวรรค์ ทุกคนมีสิทธิ์สังหารได้!”
ประโยคนี้ประหนึ่งคำสาปมรณะเร่งวิญญาณ ยอดฝีมือแต่ละคนต่างลงมือสังหารคนรอบข้างอย่างเหี้ยมโหดอำมหิต ปราศจากความลังเลแม้แต่น้อยอีกต่อไป
เพื่อแย่งชิงโอสถเซียนทั้งเก้าเม็ดนั้น เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็มีคนล้มตายไปหลายร้อยคนแล้ว!
สวี่อิ้งและโจวเทียนจื่อไม่ยอมห่างจากโอสถเซียนเม็ดนั้น ยอดฝีมือมากมายต่างพุ่งสังหารเข้ามาตลอดเส้นทาง
โอสถเซียนที่บินออกมาจากวังอวี้ซวีมีเพียงเก้าเม็ด พระมากข้าวน้อย ทุกคนต่างไม่อยากละทิ้งวาสนาเซียนนี้ ย่อมต้องแย่งชิงกันอย่างสุดชีวิต
สิ่งที่สวี่อิ้งและโจวเทียนจื่อใช้ออกล้วนเป็นกระบวนท่าไม้ตายเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย แทบอยากจะปลิดชีพอีกฝ่ายให้ได้ ทว่าทุกคราที่มีศัตรูภายนอกพุ่งเข้ามาแย่งชิงโอสถเซียน คนทั้งสองกลับพร้อมใจกันลงมือ ร่วมมือกันกำจัดศัตรูภายนอก ซัดศัตรูจนบาดเจ็บสาหัส!
“คนทั้งสองนี้ สรุปแล้วคิดจะแย่งชิงโอสถเซียน หรือคิดจะคุ้มกันให้โอสถเซียนหนีไปกันแน่?”
ไม่นานก็มีคนมองเห็นเงื่อนงำ ร้องตะโกนว่า “เจ้าสองคนนี้เป็นพวกเดียวกัน ร่วมมือกันกำจัดพวกมันเสีย!”