เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 พลังเทพซีหวังหมู่
สวี่อิ้งใจหายวาบ มองไปยังต้งเทียนหกความลับของเฟิ่งเหยา
วาจาของชายสวมหมวกสานทำให้เขาขนลุกชันหนาวสะท้าน ชายสวมหมวกสานชี้ชัดเจนว่าเฟิ่งเหยาก็เหมือนกับตน ที่เป็นพวกสายตกปลาเช่นกัน โดยใช้วิชานัวเป็นเหยื่อล่อ เพื่อตกเบ็ดเอาโอสถเซียนอายุวัฒนะของเหล่าเซียนนัวเหล่านั้น!
ทว่า ต่อมาเขาก็พลันได้สติ ‘เฟิ่งเหยาเป็นราษฎรไม่ตาย ไม่จำเป็นต้องมองเซียนนัวเป็นมหาโอสถอายุวัฒนะ ก็สามารถมีชีวิตอมตะได้’
ทว่าในใจเขายังคงมีความกังขา
แม้เฟิ่งเหยาจะไม่จำเป็นต้องกลืนกินมหาโอสถอายุวัฒนะ ทว่าต้งเทียนหกความลับของนางมีที่มาอย่างไรเล่า?
‘เมื่อหกพันปีก่อน เฟิ่งเหยาติดตามโจวเทียนจื่อมายังคุนหลุนด้วยกัน ในยามนั้นนางสมควรเป็นผู้ฝึกปราณชั้นยอดแล้ว มิเช่นนั้นย่อมไม่มีทางร่วมทางไปกับโจวเทียนจื่อได้ หลังจากโจวเทียนจื่อจากคุนหลุนไปแล้ว เรื่องราวเกี่ยวกับฟากฝั่งตรงข้ามทั้งหกแห่งจึงค่อยแพร่สะพัดออกไป หลังจากยอดฝีมือผู้ฝึกปราณชั้นแนวหน้าในยุคนั้นมุ่งหน้าไปยังฟากฝั่งตรงข้ามแล้ว วิชานัวจึงค่อยถูกบุกเบิกขึ้นมา’
สวี่อิ้งคิดในใจ ‘นี่สามารถบ่งบอกได้หรือไม่ว่า ต้งเทียนของเฟิ่งเหยา มิได้หลอมสร้างขึ้นด้วยตนเอง?’
ครั้นคิดถึงตรงนี้ เขาก็ส่ายหน้า
หกบรรพชนนัวครอบครองกุญแจของหกฟากฝั่งตรงข้าม ควบคุมดูแลโอสถเซียนไม่ตายทั้งหกชนิด แสดงให้เห็นว่าคุนหลุนครอบครองหกความลับแห่งวิชานัวมานานแล้ว หกความลับของเฟิ่งเหยา ย่อมสมควรเป็นการสืบทอดแห่งคุนหลุน มิได้เกี่ยวข้องกับโจวเทียนจื่อ