เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225 เทพเจ้าแห่งภูเขาหิมะ
จิตใจของสวี่อิ้งสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เมื่อไม่นานมานี้ยามที่เขาไปพบยายเมิ่ง และก้าวเข้าสู่หอส่องบ้านอีกครา เขาเคยมองเห็นภูเขาหิมะลูกนี้แต่ไกล!
"บ้านเกิดของข้า อยู่แถวนี้จริงๆ!"
เขาตื่นเต้นจนฝ่ามือสั่นเทาเล็กน้อย เดินไปเดินมาอยู่บนกระหม่อมของหวันชี
หวันชีบินมุ่งหน้าเข้าสู่ภูเขา ฉับพลันนั้นลมและหิมะก็พัดกระหน่ำเข้าใส่ใบหน้า พายุหิมะยิ่งมายิ่งโหมกระหน่ำรุนแรง ถึงกับฟาดกระหน่ำลงบนปราณกระบี่รอบกายของหวันชี ทำให้ความเร็วในการบินของหวันชียิ่งมายิ่งช้าลง
ท่ามกลางพายุหิมะยังมีเสียงอัสนีบาต ยิ่งเข้าใกล้ภูเขาหิมะยักษ์ลูกนี้มากเท่าใด เสียงอัสนีก็ยิ่งดังก้องกังวานมากขึ้นเท่านั้น
สวี่อิ้งถึงกับได้กลิ่นควันไฟ กลิ่นคล้ายกับไอธูปควันของทวยเทพ ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย พริบตาต่อมาจึงได้คิด "พี่เจ็ด ภูเขาลูกนี้มีชีวิต! มีคนเซ่นไหว้ภูเขา บูชาภูเขาประดุจดั่งทวยเทพ! พวกเราบุกรุกเข้าสู่ไอธูปควันของภูเขาแล้ว!"
หวันชีได้ยินดังนั้น ในใจพลันหวาดผวา
การเซ่นไหว้บูชาภูเขาดั่งทวยเทพ พายุหิมะก็คือไอธูปควันที่โอบล้อมภูเขาใหญ่ เช่นนั้นพลังเวทของภูเขาลูกนี้จะยิ่งใหญ่เกรียงไกรถึงเพียงใดกัน?
ในเวลานี้เอง เหล่านักพรตกลั่นลมปราณและนัวซือคนอื่นๆ ต่างพากันโคจรอภิญญา หรือเรียกสมบัติวิเศษออกมา ทะยานร่างบุกเข้าสู่ภูเขาหิมะ พยายามจะฝ่าข้ามพายุหิมะไป