เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 เด็กหนุ่มชนบท
สืออวี่ฉิงได้ยินดังนั้น รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง จึงกล่าวว่า "มรดกตกทอดในหน้าผาเซียนกระบี่ของพวกเรา ล้วนเป็นสติปัญญาของบรรพชนและผู้อาวุโสรุ่นก่อนๆ การไม่ไปร่ำเรียนเพลงกระบี่ของพวกเขา ปล่อยให้เพลงกระบี่ของพวกเขาต้องแปดเปื้อนธุลี มิเป็นการเห็นแก่ตัวเกินไปหรอกหรือ?"
สวีอิ่งไม่เข้าใจ เอ่ยถาม "อวี่ฉิงเหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?"
สืออวี่ฉิงกล่าว "ข้าเคยได้ยินคนกล่าวไว้ว่า คนเราเกิดมาในโลก พึงสถาปนาเจตจำนงให้ฟ้าดิน กำหนดชะตากรรมให้ปวงประชา สืบทอดวิชาอันเลิศล้ำให้อริยชนรุ่นก่อน เบิกสันติสุขหมื่นยุคสมัยให้ใต้หล้า การที่พวกเราเล่าเรียนยอดวิชาของบรรพชนและผู้อาวุโสรุ่นก่อนๆ แห่งสำนักกระบี่ มิใช่เป็นการสืบทอดวิชาอันเลิศล้ำให้พวกเขาหรอกหรือ? ไม่ปล่อยให้สติปัญญาของพวกเขาต้องแปดเปื้อนธุลี ไม่ปล่อยให้วิถีกระบี่และเจตจำนงกระบี่ของพวกเขาต้องสูญสิ้นไป เมื่อได้เล่าเรียนวิชาเต๋าของพวกเขา ก็ประหนึ่งว่าพวกเขาได้เปลี่ยนรูปแบบการมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้"
สวีอิ่งใคร่ครวญเล็กน้อย กล่าวว่า "อวี่ฉิง ข้าอ่านหนังสือมาไม่มาก ที่พูดอาจจะไม่ถูกต้อง อีกสามประโยคข้าไม่กล้าวิจารณ์ ทว่าการสืบทอดวิชาอันเลิศล้ำให้อริยชนรุ่นก่อน ข้ากลับไม่ค่อยเห็นพ้องด้วยเท่าใดนัก"
สืออวี่ฉิงเลิกคิ้วขึ้น กล่าวว่า "ข้าอยากฟังคำอธิบายของเจ้า"