เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 210 ใช้วิถียุทธ์จำแลงมรรคา
"เต๋าเซียนของที่นี่ เริ่มส่งผลกระทบต่อข้าแล้ว"
สวีอิ่งใจหายวาบ เขาไม่อาจต้านทานการรุกรานของเต๋าเซียนได้อย่างสมบูรณ์ เต๋าเซียนแข็งแกร่งเกินไป ยังคงส่งผลกระทบต่อเขา ทำให้ร่างกายของเขาไม่อาจทานทนได้
เด็กหนุ่มก้าวเดินไปข้างหน้าต่อไป พยายามเดินอ้อมวิหารใหญ่
เขาแหงนหน้ามองดู วิหารสัมฤทธิ์หลังนั้นตกลงมายังที่นี่จากนอกฟากฟ้าตามมุมองศาหนึ่ง บนท้องฟ้าของหอส่องบ้านยังคงหลงเหลือร่องรอยยามที่มันร่วงหล่นลงมา
ท้องฟ้าปริแตกออกแล้ว
ณ ตำแหน่งที่วิหารสัมฤทธิ์กระแทกลงมา ท้องฟ้าแตกออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ จุดที่มิติมิติแตกสลายปรากฏสภาพถูกกระแทกจนพังทลาย ไม่อาจสมานคืนดังเดิม
กลางอากาศยังคงมีเศษซากมิติน้อยใหญ่ลอยเคว้งคว้าง ไร้เสียงไร้สำเนียง เงียบสงัดอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ ในอากาศยังหลงเหลือเศษซากของวิหารสัมฤทธิ์อยู่บ้าง ลอยเคว้งคว้างอยู่อย่างเงียบงันกลางเวหาเช่นกัน นิ่งสนิทไม่ไหวติง ประหนึ่งถูกหยุดเวลาไว้ตรงนั้น
เขายังแลเห็นฝ่ามือที่แหลกหักข้างหนึ่ง นิ้วทั้งห้าถูกหักสะบั้นไปสองนิ้ว ทั้งยังมีอีกนิ้วหนึ่งหักงอ