เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 โองการเรียกประชุมแห่งเต๋าสวรรค์
สวี่อิ้งไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แม้แต่น้อย ยามนี้ครั้นได้สติกลับมา จู่ๆ พลันค้นพบรากแก้วเซียนสองต้น กำลังมุดออกจากแดนซีอีของศพไร้ศีรษะร่างหนึ่ง คิดจะหลบหนีไป
"เหตุใดที่นี่จึงมีรากแก้วเซียนถึงสองต้น?"
เขาไม่เสียเวลาคิด ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปข้างละข้าง คว้าจับรากแก้วเซียนทั้งสองต้นไว้ทันที
รากแก้วเซียนทั้งสองต้นนี้ ต้นหนึ่งเป็นเถาวัลย์สีเขียวที่มีแต่โคนรากไร้เถาเลื้อย อีกต้นหนึ่งเป็นต้นชาที่ดอกชาถูกเด็ดจนโกร๋น รูปลักษณ์ภายนอกดูไม่สู้จะดีนัก
รากแก้วเซียนทั้งสองต้นดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต รุนแรงยิ่งกว่าตอนที่รากแก้วเซียนถั่วแดงตกอยู่ในมือของเซวียอิ๋งอันมากนัก
ยามที่รากแก้วเซียนถั่วแดงขัดขืนเซวียอิ๋งอัน ส่วนใหญ่เป็นความรังเกียจ รู้สึกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มีกำลังบำเพ็ญต่ำต้อย ไม่คู่ควรจะได้ครอบครองตน ทว่ารากแก้วเซียนสองต้นนี้ ยามเผชิญหน้ากับสวี่อิ้ง ส่วนใหญ่กลับเป็นความหวาดกลัว
สวี่อิ้งมีสีหน้าเปี่ยมเมตตา ฝ่ามือทั้งสองค่อยๆ เพิ่มแรงบีบ "คิดจะหนี จะถูกทุบจนแหลกละเอียด รู้หรือไม่?"
รากแก้วเซียนทั้งสองต้นละทิ้งการดิ้นรนในทันที กลับกลายเป็นว่าง่ายเชื่อฟังขึ้นมาทันตา
เซวียอิ๋งอันเอ่ยชมเปาะ "รู้อย่างนี้ว่ารากแก้วเซียนขู่ให้กลัวได้ ข้าก็คงไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้แล้ว"