เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144 บุตรแห่งโชคชะตา
สตรีสี่แขนผู้นั้นสัมผัสได้ว่าวิชานั่วของสวี่อิ้งรุกรานเข้าสู่จินตันของตน ทว่าชั่วพริบตาถัดมาก็ถูกอานุภาพของจินตันสกัดกั้นไว้ ทั้งยังสะกดข่มย้อนกลับไป อดมิได้ที่จะชะงักงัน 'ดูเหมือนเขาจะมิได้แข็งแกร่งอย่างที่ข้าจินตนาการไว้'
เมื่อครู่นี้นางเผชิญหน้ากับวิชานั่วของสวี่อิ้งอย่างกะทันหัน ร่างเนื้อชราภาพลงอย่างรวดเร็ว รู้สึกเพียงว่าวิชาเต๋าและอภินิหารของอีกฝ่ายเป็นสิ่งที่ตนมิเคยพบเห็นมาก่อน จึงมิกล้าปักหลักสู้ศึก
ครั้นนางได้สติกลับมา จึงรู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติอยู่บ้าง
นางยกฝ่ามือขึ้น แลเห็นเมื่อโคจรวิชา ความมีชีวิตชีวาภายในร่างกายค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น ผิวหนังที่เหี่ยวแห้งชราภาพค่อยๆ ฟื้นคืนความยืดหยุ่น จึงค่อยลอบถอนหายใจโล่งอก กระซิบเสียงเบา "มีปัญหาจริงๆ ด้วย!"
เมื่อครู่นางเห็นตนเองชราภาพลงอย่างรวดเร็ว ก็นึกไปว่าอีกฝ่ายกุมอภินิหารในการควบคุมกาลเวลาไว้ บัดนี้ดูแล้ว อีกฝ่ายเพียงแต่อาศัยอภินิหารอันพิสดารบางอย่างเพื่อช่วงชิงความมีชีวิตชีวาในร่างกายของนางไปเท่านั้น
'ข้าปิดกั้นจุดชีพจรทั้งหมด มิให้เลือดลมของตนเองรั่วไหลออกไป เขาย่อมไร้หนทางจัดการกับข้า!'
นางคิดจะหันกลับไปประลองกับสวี่อิ้งอีกสักยก ทันใดนั้นจากเบื้องบนพลันมีเสียงหนึ่งดังแว่วมา "ศิษย์น้องเยวี่ยหงจู๋ รีบขึ้นมาเร็วเข้า พวกเราพบร่องรอยของรากแก้วเซียนแล้ว!"
สตรีสี่แขนจำต้องละทิ้งความคิดนี้ วิ่งตะบึงขึ้นสู่ภูเขาหยกอย่างรวดเร็ว