เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134 นั่วเซียนสตรีผู้เร้นกาย
สวี่อิ้งนำพาตะขออู๋และระฆังยักษ์ก้าวออกจากแดนเร้นลับของนั่วเซียนแห่งนี้ ยืนอยู่เหนือผิวน้ำ หยวนชีก็แหวกว่ายตามออกมาจากแดนเร้นลับเช่นกัน
ภายในแดนเร้นลับมีเสียงเข่นฆ่าแว่วมาเป็นระลอก อภินิหารปะทะกับวิชานั่ว คาดว่าคงเป็นคนของตระกูลชุยกำลังเปิดศึกปะทะกับเทพเซียนชราผู้มีใบหน้าเปี่ยมเมตตาผู้นั้น
สวี่อิ้งมิได้ใส่ใจ
ยามนี้เป็นกลียุค ตระกูลใหญ่ขุนนางศักดินายังคงเป็นกลุ่มคนที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่สุดในโลกนี้ สวี่อิ้งมิได้มีทัศนคติที่ดีต่อตระกูลใหญ่เหล่านี้ขึ้นมาเท่าใดนัก มีเพียงราษฎรตาดำๆ ธรรมดาเท่านั้นที่ยากจะเอาชีวิตรอดในกลียุค ดังคำที่ว่า ยามบ้านเมืองรุ่งเรืองราษฎรทุกข์ยาก ยามบ้านเมืองล่มสลายราษฎรก็ทุกข์ยาก
หยวนชีแบกสวี่อิ้ง เลียบว่ายไปตามแม่น้ำมี่หลัวมุ่งหน้าสู่ปลายน้ำ
ตลอดสองปีมานี้ สวี่อิ้งออกค้นหาแดนเร้นลับแฝงกายของเหล่านั่วเซียนไปทั่วสารทิศ จนค้นพบเคล็ดวิชาฝึกฝนของอวี้ฉือและอวี้จิง นำมาขบคิดขัดเกลา จนสามารถสกัดกลั่นโอสถเซียนที่แฝงเร้นอยู่ในสองมหาขุมทรัพย์นี้ได้
"ไม่มีนั่วเซียนที่มีชีวิตอยู่เลยสักคนเดียว!" สวี่อิ้งพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาคำหนึ่ง
เฉกเช่นเดียวกับโจวฉีอวิ๋น เขาไม่พบนั่วเซียนที่ยังมีชีวิตอยู่เลยแม้แต่คนเดียว!
เขาไม่เพียงต้องการค้นหาการสืบทอดแห่งหกขุมทรัพย์อันสมบูรณ์เท่านั้น แต่ยังปรารถนาจะค้นพบนั่วเซียนที่แท้จริงสักคน เพื่อดูว่าวิชานั่วที่แท้จริงมีรูปลักษณ์เป็นเช่นไร!