เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 สายตาที่แอบมองมาจากเสินตูแห่งที่สอง
“วิชาเก้าสวรรค์หยางเสินเสวียนถันกงมีช่องโหว่ เพราะเขาไม่อาจหลอมรวมสองมหาขุมทรัพย์เจี้ยงกงและอวี้จิงเข้าด้วยกัน ยามโคจรวิชา พลังวัตรจึงมิอาจทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้าได้”
สวี่อิ้งเป็นผู้ถอดความ 《วิชาเก้าสวรรค์หยางเสินเสวียนถันกง》 ย่อมมิแปลกหน้าต่อวิชานี้แม้แต่น้อย เอ่ยอย่างรวดเร็ว “จากการอนุมานตามเคล็ดวิชาของเขา ชั้นฟ้าที่สี่ของเขาย่อมกลวงเปล่า มีแต่เปลือกนอก ขอเพียงบุกทะลวงเข้าสู่ชั้นฟ้าที่สี่ แล้วปักหลักอยู่ตรงนั้น ก็จะสามารถทำลายวิชาของเขาได้”
กัวเสี่ยวเตี๋ยกำลังเร่งเร้าให้เขารีบหลบหนี เมื่อได้ยินคำนี้พลันชะงักงัน “จริงหรือหลอกกันแน่?”
นางแหงนหน้ามองขึ้นไป เห็นเพียงบนท้องฟ้ามีเมฆสายฟ้าปกคลุมหนาทึบ ปรากฏภาพเก้าชั้นฟ้ารางๆ ซ้อนทับกันด้วยมวลเมฆดำทะมึนเก้าชั้น ท่ามกลางหมอกเมฆคล้ายมีมังกรแท้จริงแหวกว่าย และคล้ายมีเสาเพลิงสายหนึ่งซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นเมฆอันหนาทึบ วาบแสงสว่างขึ้นเป็นระยะพร้อมกับสายฟ้าฟาด
บรรพชนเฒ่าตระกูลกัวผู้มีผมขาวเคราขาวกำลังทุ่มเทกำลังโหมสังหารเข้าไปที่นั่น ทว่ากลับถูกตีถอยร่นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า!
สวี่อิ้งลังเลเล็กน้อย เอ่ยว่า “วิชาของเขาข้าเป็นผู้ถอดความ หากเขาเฉลียวฉลาด เพื่อที่จะหลอมรวมสองมหาขุมทรัพย์เจี้ยงกงและอวี้จิงเข้าด้วยกัน ย่อมต้องฝึกฝนเช่นนี้อย่างแน่นอน ทว่าหากเขาโง่เขลาลงมาหน่อย ก็คงฝึกฝนไม่ถึงขั้นนี้กระมัง…”
กัวเสี่ยวเตี๋ยลิงโลดยินดี “ได้ยินท่านบรรพชนบอกว่า องค์จักรพรรดิเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เยาว์วัย!”