เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 ชั่วชีวิตไม่บำเพ็ญผลบุญ
เผยจิ้งถิงจิตใจตึงเครียดอย่างถึงที่สุด คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวรอบด้านอยู่ตลอดเวลา ขบวนของพวกเขาเดิมมีสองสามร้อยคน ยามนี้หลงเหลือเพียงเขาคนเดียว ทว่าต่อให้เหลือเพียงคนเดียว เขาก็ต้องพาสวี่อิ้งไปถึงเสินตูอย่างยังมีชีวิตให้จงได้!
ราตรีกาลโรยตัวลงมาโดยไม่รู้ตัว ยามค่ำคืนทิศทางจำแนกได้ยากยิ่ง ทิวเขาเบื้องล่างเวิ้งว้างมืดมิด แยกแยะภูมิประเทศไม่ออก เขาจึงไม่กล้าเดินทางต่อไป ทำได้เพียงหยุดพักแรม
พวกเขาไม่ได้ไปยังเมืองใกล้เคียง และไม่ได้หาอารามศาลเจ้าเพื่อขอพักแรม เพียงแค่หายอดเขาแห่งหนึ่งเพื่อหยุดพักตามอำเภอใจ
สวี่อิ้งมิได้บ่นแม้แต่น้อย ก่อไฟหุงหาอาหารด้วยตนเอง ส่วนหยวนชีวิ่งไปล่าสัตว์ ผ่านไปครู่หนึ่ง งูใหญ่ตัวนี้ก็ลากหมูป่าตัวใหญ่ดั่งเนินเขากลับมา ร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า "อาอิ้ง หมูในภูเขานี้ตัวใหญ่ชะมัด!"
เผยจิ้งถิงจ้องมองรอบด้าน เอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า "นี่คือสัตว์สายพันธุ์แปลกที่หนีออกมาจากแผ่นดินใหม่..."
ประกายตาของเขาสาดแสงเจิดจ้า ทันใดนั้นซัดฝ่ามือข้ามความว่างเปล่า ป่าเขาที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าลี้ระเบิดออกเสียงดังสนั่น หางตาของเผยจิ้งถิงกระตุกวูบ ผ่อนคลายลง "ที่แท้ก็แค่ยุงตัวหนึ่งบินผ่านไป"
สวี่อิ้งทำอาหารเสร็จ ยิ้มพลางเอ่ยว่า "ผู้เฒ่าเผยไม่ต้องตึงเครียดขนาดนั้น นั่งลงกินข้าวก่อนเถิด"
หลังอาหาร เผยจิ้งถิงคอยระแวดระวังรอบทิศ ไม่ได้หลับตลอดทั้งคืน ทว่าสวี่อิ้งกลับหัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ย หลับยาวจนถึงฟ้าสาง