เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 ลักพาตัวเทพสวรรค์
สวี่อิ้งเดินผ่านข้างกายพวกเขา คิดทบทวนดูแล้ว ก็ถอยหลังกลับมา เอ่ยถามชายชราใบหน้าอมทุกข์ว่า "ท่านผู้เฒ่า ยังมีน้ำชาเหลืออยู่อีกหรือไม่ขอรับ? ข้ารู้สึกกระหายน้ำอยู่บ้าง"
น้ำเสียงของชายชราใบหน้าอมทุกข์แข็งกระด้าง "ไม่มี!"
สวี่อิ้งเอ่ยขอคำชี้แนะ "น้ำชาของท่านผู้เฒ่ามีขายที่ใดหรือ? ข้าจะไปซื้อดื่มเอง"
หางตาของคนทั้งสามกระตุกระริก ต่างพยายามสะกดกลั้นโทสะไว้ในอก
สวี่อิ้งเห็นพวกเขาไม่ตอบคำ จึงก้าวเดินผ่านไป
ชายชราใบหน้าอมทุกข์พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาคำหนึ่ง กล่าวว่า "กระดาษเหลืองเล่า? รีบนำออกมาดูเร็วเข้า ข้างบนมีหนังสือตอบกลับมาบ้างแล้วหรือไม่?"
ผู้เฒ่าชุดขาวเอ่ยบ่นพึมพำ "ทุกวันก็เปิดดูวันละตั้งหลายสิบรอบ เมื่อครู่ก็รบเร้าจะดู ก็ยังไม่มีตอบกลับมามิใช่หรือ?"
แม้วาจาจะเป็นเช่นนั้น ทว่าเขาก็ยังคงนำกระดาษเหลืองที่ท่านเจ้าที่เคยมอบให้พวกตนออกมาคลี่ดู บนนั้นก็ยังคงไร้ซึ่งลายลักษณ์อักษรอนุมัติใดๆ จึงสบถด่าเสียงเบาคำหนึ่งว่า "เกิดปีเต่าหรืออย่างไร? ชักช้าปานนี้!"
สตรีชุดแดงหันไปมองแผ่นหลังของสวี่อิ้ง ด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ กระซิบเสียงเบาว่า "แต่ก่อน ดื่มเพียงจอกเดียวก็ล้มพับ จัดแจงสร้างชาติกำเนิดปลอมให้เขาสักเรื่อง ก็สามารถอยู่อย่างสงบสุขไปได้ตั้งหลายปี มาบัดนี้ เขากลับเป็นฝ่ายมาร้องขอน้ำแกงเมิ่งโผไปดื่มเองเสียแล้ว"