เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83 ความรักลึกซึ้งระหว่างศิษย์อาจารย์
ระฆังยักษ์พลันได้สติ รีบพุ่งตรงไปยังโลงศพใต้กระท่อมฟางทันที มันไม่ทันได้แปลงร่าง ผนังระฆังแผ่กำแพงแสงออกมา รูปร่างดั่งระฆังใบใหญ่ เสียงดังก๊องสนั่น ครอบกระท่อมฟางไว้ทั้งหมดในคราเดียว!
สวี่อิ้งเอื้อมมือไปคว้าด้านหลัง ทว่ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า กระจกทองสัมฤทธิ์ที่เคยลอยอยู่ด้านหลังของพวกเขาตลอดเวลา อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
สวี่อิ้งรีบมองไปยังกระท่อมฟางที่ถูกกำแพงแสงของระฆังยักษ์ครอบไว้ หัวใจพลันเย็นวาบ กระจกทองสัมฤทธิ์บานนั้นลอยอยู่เหนือโลงหินตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ กำลังพุ่งชนเข้าใส่โลงหินอย่างบ้าคลั่ง!
"เปรี้ยง!"
กระจกทองสัมฤทธิ์ส่งเสียงดังเปรี้ยะ ลอยขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพุ่งชนเข้าใส่โลงหินอีกคำรบ
สวี่อิ้งกระโดดวูบหนึ่ง อาศัยวิชาทะยานฟ้าบันไดเมฆาของตระกูลกัวในระยะสั้นๆ พุ่งชนเข้าใส่กำแพงแสงของระฆังยักษ์
ระฆังยักษ์รีบเปิดช่องว่างออกแนวหนึ่ง มิเช่นนั้นเขาจะต้องชนเข้ากับผนังระฆังจนแหลกละเอียดเป็นแน่ สวี่อิ้งมุดผ่านกำแพงแสงเข้าไป คว้าจับกระจกทองสัมฤทธิ์ ได้ยินเสียงเปรี้ยงดังขึ้นอีกครา กระจกทองสัมฤทธิ์ชนเข้ากับโลงหินเป็นครั้งที่สอง ขณะเดียวกันฝ่ามือของสวี่อิ้งก็คว้าจับกระจกทองสัมฤทธิ์ไว้ได้พอดี
เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เคราะห์ดีที่ยังทันการ..."
เขาก้มลงมอง ในใจพลันเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ กระจกทองสัมฤทธิ์บานนั้นปรากฏรอยร้าวขึ้นสายหนึ่งตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ