เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 64 ห้วงลึกชางอู๋
อู่ฉางทั้งสามตนและอู่ฉางหน้าอสรพิษ ย่อมเป็นสวีอิ้ง หยวนเว่ยหยาง ลุงเซียว และเอวี๋ยนชีอย่างมิต้องสงสัย เอวี๋ยนชีมีร่างกายใหญ่โตเกินไป แม้จะกลายร่างเป็นอู่ฉาง ทว่าชาตินี้มันเลื้อยคลานมานานถึงหนึ่งร้อยยี่สิบปี ย่อมรู้สึกเสมอว่าการยืนขึ้นเดินนั้นเคลื่อนไหวไม่สะดวก สู้เลื้อยไปบนพื้นดินอย่างสุขสบายมิได้
เหล่านัวซือเหล่านี้ปลอมตัวเป็นอู่ฉาง บุกรุกเข้ามาในปรโลกเพื่อกวาดต้อนดูดกลืนไอหยาง ในเมื่อพวกมันสามารถเข้ามาได้ ย่อมต้องมีหนทางออกไปได้เช่นกัน
อู่ฉางตัวปลอมผู้นั้นเนื้อตัวสั่นเทา ถูกพวกมันข่มขู่บีบบังคับให้นำทางอยู่เบื้องหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกเจ้าทำเช่นนี้ย่อมไม่มีทางออกไปได้ ระฆังใหญ่กับเจ้าตัวโตด้านหลังสะดุดตาเกินไป พอออกไปข้างนอกย่อมถูกสำนักของข้าตรวจพบ พวกเราทุกคนจะต้องตายกันหมด!"
สวีอิ้งก็รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง เมื่อครู่มีคนถูกกระชากหน้ากากออกไม่กี่คน ก็ถูกพวกพ้องลงมือสังหารทันควัน เห็นได้ชัดว่าการลอบเข้ามาในปรโลกเพื่อกวาดต้อนดูดกลืนไอหยาง ย่อมเป็นการกระทำลับสุดยอดที่ไม่อาจแพร่งพรายให้ผู้ใดล่วงรู้ได้เป็นอันขาด
กลุ่มคนของสวีอิ้งนี้คิดจะไม่ให้สะดุดตายังยากยิ่ง หากออกไปเช่นนี้ ย่อมต้องถูกตรวจพบอย่างแน่นอน
ลุงเซียวเอ่ยอย่างทรนง "สำนักในยุทธภพ คงไม่ถึงกับร้ายกาจอันใด มีต้านั่วสักไม่กี่คนก็เก่งกาจเทียมฟ้าแล้ว หลังจากออกไปแล้ว ขอเพียงเอ่ยนามตระกูลหยวนของข้าออกไป เจ้าสำนักผู้สูงส่งของพวกมันเกรงว่าคงต้องคุกเข่าลงกราบกรานต้อนรับ"