เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 อู่ฉาง
"ข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์โบยบินสู่สวรรค์หรือ?"
จิตใจของจักรพรรดิแห่งหยินถิงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงเซียนที่แผ่ออกจากทั่วร่างของหยวนเสินอันมหึมาตนนั้นพลันไหวระริกไปชั่วขณะ ผ่านไปเนิ่นนานครู่หนึ่ง พระองค์จึงค่อยเอ่ยออกมาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว "คำว่าข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์นี้ เรามิได้ยินใครเอ่ยถึงมาเนิ่นนานเหลือเกินแล้ว จะเป็นหนึ่งพันปี หรือว่าสามพันปีกันแน่... ในกาลก่อนยังคงมีผู้เอ่ยถึงคำคำนี้อยู่บ้าง ทำเอาเรารู้สึกสะท้อนใจทอดถอนใจขึ้นมาครามครัน"
พระองค์จับจ้องโจวฉียวิ๋นตรงๆ ตรัสว่า "ในอดีตกาล ผู้ที่หาญกล้าเอ่ยถึงการข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์โบยบินสู่สวรรค์ ล้วนตายตกไปสิ้นแล้ว เราเฝ้ามองอัจฉริยะผู้หยิ่งทะนงเหล่านี้ ร่วงโรยดับสูญไปทีละคน ละคน และสูญสลายหายไปทีละคน ละคน ในที่สุดฟ้าดินก็เงียบสงัด ไร้สุ้มเสียงผู้คนอีกต่อไป หลงเหลือเพียงเซียนตกค้างเช่นเรา ที่มีชีวิตอยู่อย่างกะปลกกะเปลี้ยไร้ศักดิ์ศรี"
โจวฉียวิ๋นมีสีหน้าสำรวม เอ่ยขอคำชี้แนะว่า "ขอฝ่าบาทโปรดชี้แนะหนทางสว่าง"