เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 ข่าวดี ข่าวร้าย
สวีอิ้งกับหยวนเว่ยหยางสบสายตากัน ในใจลอบยินดี
คำโบราณว่าไว้ อยู่ใกล้ราชาก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ แม้โจวฉียวิ๋นจะไม่ใช่กษัตริย์ ทว่าอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ คาดเดาไม่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะลงมือเหี้ยมโหดกำจัดพวกเขา
คราวนี้โจวฉียวิ๋นถูกจักรพรรดิแห่งหยินถิงและเหล่าเซียนนั่วผีโอบล้อมไว้ ต่อให้สามารถฟาดฟันฝ่าวงล้อมออกมาได้ ก็เกรงว่าจะต้องบาดเจ็บสาหัส ยากที่จะจับตัวพวกเขาได้อีก
เวลานี้ ย่อมเป็นโอกาสทองที่ดีที่สุดในการหลบหนีอย่างไม่ต้องสงสัย!
ทันใดนั้น คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวอีกลูกหนึ่งก็ซัดกระหน่ำเข้ามา กระแทกเข้าใส่ระฆังยักษ์อย่างจัง ได้ยินเพียงเสียงดังกังวานตังสนั่นหวั่นไหว ระฆังยักษ์ที่ร่วงหล่นลงมาถูกดีดลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง ตีลังกากลิ้งหลุนๆ กลางเวหา ไม่รู้ว่าร่วงดิ่งไปยังทิศทางใด
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"
สวีอิ้งวางมาดประหนึ่งผู้เจนโลก เอ่ยปลอบประโลมทุกคน "ศึกใหญ่โตพรรค์นี้ข้าเคยเห็นมาบ่อยแล้ว ท่านผู้เฒ่าระฆังต้องทนไหวแน่นอน ท่านผู้เฒ่าระฆัง ใช่หรือไม่? ท่านผู้เฒ่าระฆัง? ท่านผู้เฒ่าระฆัง! ท่านตื่นสิ... ไม่ต้องกังวล มันแค่สลบไปตามความเคยชินเท่านั้น เดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว"
ระฆังยักษ์บินร่อนข้ามทิวเขา พุ่งออกไปไกลเท่าใดมิอาจทราบ ร่วงกระแทกพื้นส่งเสียงดังตังๆ แล้วกระดอนขึ้น ตกลงมา กลิ้งตลบไปมาไม่รู้กี่สิบตลบ จึงค่อยหยุดสงบลงได้
ภายในระฆังยักษ์ เอวี๋ยนชีกลิ้งหลุดออกมาก่อนเป็นตัวแรก นอนหงายแผ่หลาอยู่บนพื้น หมดสภาพเป็นเส้นตรง—กระดูกของมันถูกสะเทือนจนหลุดกระจัดกระจายอีกครา