เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 ไร้ภูมิหลังเบื้องหลัง ไม่เคยทำความชั่ว
สวีอิ้งรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนจับจ้องมองอยู่ จึงกวาดสายตามองไปรอบๆ ทว่ารูปสลักหินที่นี่มีมากเกินไป ซ้ำส่วนใหญ่ยังคล้ายคลึงกัน เขาจึงไม่รู้ว่าตนถูกผู้ใดจับตามองกันแน่
เวลานั้น พลันมีเสียงหินขยับเขยื้อนดังแว่วมาอีกครา
สวีอิ้งมองตามเสียงไป ทว่ากลับมองไม่ออกว่าเป็นรูปสลักหินรูปใดที่ส่งเสียงออกมา
"ท่านผู้เฒ่าระฆัง เทพโรคระบาดไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นใช่ไหม?" เขาเอ่ยถามเสียงเบา
"แค้นสิ!"
ระฆังยักษ์ก็นึกถึงเรื่องที่สวีอิ้งเคยใช้แส้เฆี่ยนตีเทพโรคระบาดขึ้นมาได้เช่นกัน กระซิบเสียงเบาว่า "ยังจำได้ไหมว่าคราวก่อนหลังจากที่เจ้าตีมัน มันก็เอานิ้วจิ้มเจ้าทันที? มันมิเพียงเจ้าคิดเจ้าแค้น ทว่ายังจำได้แม่นยำเป็นพิเศษอีกด้วย!"
สวีอิ้งรู้สึกคันยิบๆ ที่แผ่นหลัง จึงกล่าวว่า "ข้าเปิดเนตรสวรรค์ดูข้างหลังหน่อยได้ไหม? ข้ากลัวว่าหนวดของเทพโรคระบาดจะแทงทะลุเข้าไปในกลางหลังข้าแล้ว"
ระฆังยักษ์รีบห้ามทันควัน "อย่าเด็ดขาด! เจ้าลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่แล้วหรือ? หากเจ้าเปิดเนตรสวรรค์ เทพสวรรค์เหล่านี้จะหันมาสนใจเจ้ากันหมด เจตจำนงของเทพสวรรค์จะอัดแน่นจนกะโหลกเจ้าแทบระเบิด! จุดจบของเจ้า ก็จะเหมือนกับโครงกระดูกใต้หน้าผานั่นแหละ!"