เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54 ขอยืมชีวิตสักครา
สวีอิ้งแหงนมองขึ้นไป เห็นเพียงศีรษะของวิญญาณโจวฉียวิ๋นลอยคว้าง เพลิงสัจจะซานเม่ยพวยพุ่งออกมา แผดเผาดาบโค้งเล่มนั้นจนมอดไหม้เป็นจุณ วิญญาณของเขาเชื่อมต่อเข้าหากัน และฟื้นคืนสภาพดังเดิมในพริบตา
ในใจของสวีอิ้งสั่นสะท้านอย่างยิ่ง กระทั่งวิญญาณยังสามารถกำเนิดใหม่ได้ หากโจวฉียวิ๋นฝึกฝนจนสำเร็จเป็นหยวนเสิน มิใช่ว่าแม้แต่หยวนเสินก็จะไม่ตายไม่ดับสูญหรอกหรือ?
อสุรกายยักษ์บดบังผืนฟ้า เข้ามาถึงเบื้องหน้าโจวฉียวิ๋น เกิดเป็นภาพเปรียบเทียบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับร่างอันเล็กจ้อยของโจวฉียวิ๋น
ยามที่พวกมันปะทะเข้าหากัน ท้องนภาก็พลันแปรปรวนอย่างยิ่ง บอบบางแตกง่ายประดุจกระจกเงา
สวีอิ้งมองเห็นเพลิงอสนีบาตที่เล็ดลอดออกมาจากมิติที่แตกร้าว กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าแล่นพล่านไปตามรอยแยกแตกระแหงของท้องฟ้า จากนั้นก็ระเบิดตูมออกอย่างฉับพลัน เจิดจรัสยิ่งกว่าดอกไม้ไฟเสียอีก!
ณ วินาทีที่อสุรกายยักษ์ปะทะกับโจวฉียวิ๋น โครงกระดูกมนุษย์นั้นก็ลุกขึ้นยืน แทงกระบี่หนึ่งเล่มออกไป
กระบี่นี้ของโครงกระดูกมนุษย์ ดูเหมือนจะคุกคามน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการโจมตีของอสุรกายยักษ์เสียอีก ทะเลโกลาหลเบื้องหลังโจวฉียวิ๋นปั่นป่วนซัดสาด ถ้ำสวรรค์ทั้งเก้าสำแดงขึ้นพร้อมกัน ปักจมลงในทะเล โคจรพละกำลังทั้งหมดเข้าหักหาญกับกระบี่นี้
ทันใดนั้น ดวงแสงสว่างจ้าบนท้องฟ้าก็ระเบิดออก แสงเซียนหลากสีสันสาดส่องลงมาจากรอยแยกของท้องฟ้า สวีอิ้งถึงกับมองเห็นสีสันอันแจ่มชัดพิสุทธิ์ที่ไม่น่าจะมีอยู่จริงในโลกมนุษย์เฉกเช่นในขอบเขตซีอี๋