เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 หลงผิดเพียงก้าวเดียว
บ่าวเฒ่าโจวปู้อีลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวตามความเป็นจริงว่า "สังหารไปสอง สาหัสหนึ่ง บาดแผลรักษายากยิ่ง และยังมีอีกหนึ่งคนที่ตกใจจนเสียสติไปบ้าง กำลังเตรียมให้คนตรวจดูว่าวิญญาณได้รับบาดเจ็บหรือไม่ขอรับ"
หางตาของโจวฉียวิ๋นกระตุกวูบหนึ่ง เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องลงบนร่างของอีกฝ่าย สุ้มเสียงประดุจพยัคฆ์ร้ายคำรามต่ำ "สังหารไปสอง? เขากล้าลงมือฆ่าคนในตระกูลโจวของข้าเชียวหรือ?"
บ่าวเฒ่าโจวปู้อียิ่งค้อมกายต่ำลงไปอีก
โจวฉียวิ๋นแค่นเสียงฮึ "ปู้อี ความคิดเจ้าชักจะมากเกินไปแล้ว แต่ก่อนตอนเจ้าคอยรับใช้อยู่ข้างกายข้า เจ้าขยันขันแข็งรอบคอบ ไม่เคยมีข้อบกพร่องอันใด ยามนี้เจ้ามีฐานะสูงขึ้น ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความเกียจคร้าน เกิดความหยิ่งผยอง เจ้าละเลยเขา ดูแคลนเขา จนเป็นเหตุให้ลูกหลานตระกูลโจวของข้าต้องบาดเจ็บล้มตาย"
ร่างของบ่าวเฒ่าโจวปู้อีสั่นสะท้าน เขาก้มหน้ากล่าว "บรรพชนกล่าวถูกต้องแล้วขอรับ"
โจวฉียวิ๋นกล่าวว่า "เดิมทีเจ้ามีโอกาสช่วยชีวิตลูกหลานเหล่านั้น ทว่าเจ้ากลับมีความคิดอื่นแอบแฝง สวีอิ้งล่วงเกินเจ้า เจ้าจึงปล่อยให้เขาสังหารลูกหลานตระกูลโจว ให้เขาก่อเภทภัยใหญ่หลวง นี่คือการยืมมีดฆ่าคน เจ้าต้องการให้เขาตายอย่างคลุมเครือไร้สาเหตุ แท้จริงแล้วด้วยความสามารถของเจ้า การจะช่วยชีวิตพวกเขาหาใช่เรื่องยากเย็นเลย"
โจวปู้อีคุกเข่าลงดังตุ้บ โขกศีรษะลงกับพื้น
โจวฉียวิ๋นกล่าวว่า "ที่บ้านเจ้ายังมีบุตรธิดาอยู่ใช่หรือไม่?"