0339

⬢⬢⬢

ตอนที่ 338 นับแต่โบราณโฉมงามคู่วีรบุรุษ

ไปโลกมนุษย์งั้นหรือ? ม่านตาของเมิ่งรั่วทอประกายวับ ความปรารถนาอันเปี่ยมล้นแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก นางพึมพำว่า “แต่ข้าจะจากเผิงไหลไปได้อย่างไร…”

“ไม่ใช่ว่าไปแล้วจะกลับมาไม่ได้เสียหน่อย” เซี่ยหลิงอวิ่นหัวเราะร่าและเกลี้ยกล่อมต่อ “ประมุขตำหนักอวี๋จิ่นตอนนั้นก็ใช้วิธีปิดด่านฝึกตนแอบหนีออกไปมิใช่หรือ? หากไม่อย่างนั้นจะมีเจ้าออกมาได้อย่างไร? ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าแอบหนีหรอกนะ กฎเกณฑ์ที่ว่าห้ามติดต่อกับโลกมนุษย์นั่นมันล้าสมัยไปนานแล้ว เดี๋ยวนี้ในแดนเร้นลับมีผู้มาเยือนจากโลกมนุษย์ตั้งเท่าไหร่? เจ้าก็แค่พูดกับประมุขตำหนักและทุกคนให้ชัดเจน จากนั้นก็ไปเที่ยวเล่นกับพวกเราสักปีครึ่งปี ได้ไปพบหน้าท่านพ่อของเจ้า แถมยังได้เปิดหูเปิดตาด้วย มิใช่จะดีหรอกหรือ?”

เมิ่งรั่วหวั่นไหวไปกับคำพูดนั้นโดยธรรมชาติ แต่ยังคงมีความลังเลอยู่บ้าง “แต่เผิงไหลเพิ่งผ่านพ้นศึกมา ต้องการกำลังคน…”