0198

⬢⬢⬢

ตอนที่ 197 ออกเดินทาง

ในค่ำคืนอันยาวนาน เมื่อไม่อาจเสพสังวาสได้เช่นนั้น ก็จงบำเพ็ญเพียรเถิด เซี่ยหลิงอวิ่นตรงไปยังมุมอันเงียบสงบในสวนท้อแล้วนั่งขัดสมาธิ หันหน้าเข้าหาทิวทัศน์ดวงดาวอันงดงาม บนเริ่มบำเพ็ญเพียรไป

เขาไม่ได้บำเพ็ญวิชาอื่นใดนอกเหนือจากนี้ แต่กำลังบำเพ็ญขั้นสุดท้ายของ "ขอบเขตหลอมตน" ระดับขัดเกลาจิต เพื่อก้าวข้ามสู่ก้าวแห่งการบรรลุ "ขอบเขตโอบเอกะ"

“รู้จักหยุดแล้วจึงมีความตั้งมั่น มีความตั้งมั่นแล้วจึงสงบ สงบแล้วจึงเป็นสุข เป็นสุขแล้วจึงพินิจ พินิจแล้วจึงบรรลุ” ถ้อยคำอันโด่งดังนี้ในคัมภีร์มหาบัณฑิตได้แจกแจงขั้นตอนการบำเพ็ญขอบเขตแรกไว้อย่างหมดเปลือก ทั้งการหยุดความคิด การตั้งสติ จิตสงบ จิตเป็นสุข การพินิจ และการได้มาซึ่งปัญญา ส่วนก้าวนี้คือการ “พินิจแล้วจึงบรรลุ” การพินิจคือการแจ้งจิตเห็นธรรมชาติแท้ และการบรรลุคือสติปัญญาแห่งการตื่นรู้