0197

⬢⬢⬢

ตอนที่ 196 กลิ่นหอมแห่งความชุ่มชื้น

รอบที่สาม ลำดับการผลัดกันรุกรับเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นตาของฉุนเอ๋อร์ก่อน

ยามราตรีเริ่มเลือนราง ลมวสันต์พัดพาเมฆหมอกลอยล่องเป็นสาย สัมผัสผิวกายให้รู้สึกซ่านสยิวจนคันยุบยิบ เปี่ยมไปด้วยมนตร์เสน่ห์ ทั้งยังทำให้สถานที่แห่งป่าท้ออันงดงามนี้ เพิ่มพูนความเลื่อนลอยพิศวงขึ้นอีกหลายส่วน

“คุณชาย ฉุนเอ๋อร์มา...มาแล้วเจ้าค่ะ โปรดเมตตาดูไฉน...” ฉุนเอ๋อร์เขินอายจนเงยหน้าไม่ขึ้น นางรอคอยเวลานี้มานานเกินไป ต่อให้มีอาหมานอยู่ข้างๆ ก็ไม่อาจลดทอนความปิติยินดีในใจลงได้ นางเดินไปที่โต๊ะน้ำชา ยังไม่ทันได้เริ่มทำสิ่งใด ก็ส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาเสียแล้ว ใบหน้างดงามเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ ริมฝีปากเล็กสั่นระริก มือเรียวงามไม่รู้จะวางไว้ที่ใด

“เข้ามาเถิด” เซี่ยหลิงอวิ่นหัวเราะด้วยความขบขัน เขาไม่รีบร้อนทำเรื่องหยาบโลน เพียงนั่งตัวตรงจ้องมองนาง อาหมานที่อยู่ข้างๆ จ้องเขม็งด้วยสายตาที่ไม่กะพริบ นางรู้สึกเขินอายและประหม่าจึงยุแยงว่า “หากเจ้ากลัว ก็ยอมแพ้ไปเสียเถอะ ไม่มีใครว่าเจ้าหรอก...”