0167

⬢⬢⬢

ตอนที่ 166 ภูตหมีแพนด้า

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ถูกกักขังมาหลายสิบปี ในที่สุดข้าก็ออกมาได้เสียที ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

สายลมทมิฬนั้นพุ่งออกมาจากหีบศิลา กลางอากาศจับตัวกันเป็นร่างเงาสีดำ มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่าดวงตาอสูรคู่นั้นที่มีสีขาวแซมดำกลับเย็นเยียบยิ่งนัก แฝงไว้ด้วยประกายดุร้ายสายหนึ่ง—

มันจ้องมองคนทั้งสี่ที่ตื่นตะลึงและตั้งค่ายกลอย่างตึงเครียด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงหัวเราะว่า “เป็นพวกเจ้าที่ปล่อยข้าออกมาหรือ? ข้าคงต้องขอบคุณพวกเจ้าให้ดีๆ สักหน่อยแล้ว”

อย่างนั้นหรือ? เซี่ยหลิงอวิ่นฟังแล้วสงสัย มันดูเหมือนไม่อยากเข่นฆ่าจริงๆ หรือบางทีอาจกำลังพูดประชดประชันอยู่ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ตะโกนออกไปก่อนว่า “อสูรเฒ่าวายุทมิฬ คนที่ปล่อยเจ้าคือหลวงจีนถุงผ้า ท่านอยู่ที่นี่แล้ว อย่าได้กำเริบเสิบสาน!”

เสียงเขายังไม่ทันขาดคำ โยวเหยาก็รีบกล่าวว่า “นายเหนือหัว อาศัยจังหวะที่มันเพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการ ตบะยังลดลงไปมาก เรารีบกำจัดมันทิ้งเถิด มิเช่นนั้นหากมันฟื้นฟูกลับมาจะแย่เอาได้”