0129

⬢⬢⬢

ตอนที่ 128 เซียนใหญ่กวางวิญญาณ

ใต้ผืนฟ้าสีครามและหมู่เมฆสีขาว ภายในลานกว้างของสวนสงเคราะห์ผู้เดียวดายเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะใสกระจ่างของเหล่าเด็กน้อย ฉุนเอ๋อร์และอาหมานต่างถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มเด็กหญิงตัวน้อยที่ไว้ผมจุก พวกนางเรียกขาน “พี่หญิง พี่หญิง” กันไม่หยุดปาก

“จ้า จ้า” ฉุนเอ๋อร์มีความสุขเหลือแสน นางหยอกเย้าพูดคุยเล่นสนุกกับพวกนาง รู้สึกราวกับได้กลับไปยังหุบเขาจิ้งจอกอีกครั้ง

แต่อาหมานกลับนั่งไม่ติด สองมือที่แข็งเกร็งไม่รู้จะวางไว้ที่ใด อีกทั้งไม่อยากดุร้ายใส่เด็กๆ นางจึงพึมพำเสียงเบาที่ตนเองเท่านั้นที่ได้ยินว่า “อย่ามารุมล้อมข้า ข้าไม่ชอบพวกเจ้า ไปให้พ้น ข้าจะโกรธแล้วนะ รีบไปสิ...”

ด้วยเหตุที่ต้องแยกชายหญิง เซี่ยหลิงอวิ่นจึงกลับมาสงบสุขอีกครั้ง เขายืนมองดูอยู่ข้างๆ โดยมีหวงจิ้นและนักพรตหญิงกู้คอยต้อนรับ ทำให้เขาได้รับรู้ว่าหวงจิ้นเองก็เคยเป็นเด็กถูกทิ้งเช่นกัน ประหนึ่งอาจารย์ที่รับอุปการะศิษย์พี่รอง สมัยก่อนนักพรตกู้ถูกชะตากับเขานักตั้งแต่ยังเป็นเด็กแบเบาะ สองสามีภรรยาจึงเลี้ยงดูเขาด้วยตนเอง ทั้งในฐานะศิษย์และบุตรชาย ทว่าไม่ได้ใช้นามสกุลกู้ แต่ทำตามธรรมเนียมของสวนสงเคราะห์ผู้เดียวดาย เด็กถูกทิ้งทุกคนล้วนใช้แซ่หวง

“ท่านนักพรตหญิงกู้ ปัจจุบันในสวนแห่งนี้เลี้ยงดูเด็กกำพร้าไว้ทั้งหมดกี่คนหรือขอรับ?” เขาเอ่ยถาม