0101

⬢⬢⬢

ตอนที่ 101 วาสนาพิสดาร

แยกไม่ออกว่าเป็นยามค่ำคืนหรือขนสีดำขลับ เซี่ยหลิงอวิ่นถูกมนุษย์ยักษ์กั้นโอบกอดไว้ในอ้อมอก อิงแอบอยู่กับแผงอกที่มีขนปุกปุยนั้น ราวกับเป็นทารกในผ้าอ้อม

เขาหวีดร้องได้เพียงครู่เดียวก็หยุดลง แหงนหน้ามองสีหน้าของยักษ์ตนนั้น ดูเหมือนมันจะไม่มีเจตนาทำร้ายแต่อย่างใด

“โฮ่โฮ่” มนุษย์ยักษ์กั้นรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวนั้นจึงก้มศีรษะลง ดวงตากลมโตเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะโหนตัวต่อไป จากต้นไม้ต้นนี้ไปสู่ต้นถัดไป โดยไม่รู้ว่าจะพาไปที่ใด

ทว่าเซี่ยหลิงอวิ่นกลับคลายความกังวลใจลง จิตใจสงบขึ้น มันมีสติปัญญาอย่างแท้จริง เข้าใจว่าเขาไม่มีเจตนาร้ายต่อเผ่าพันธุ์ของพวกมัน

เขาถามขึ้นว่า “เอ่อ ท่านยักษ์สวัสดี... ท่านมีชื่อเรียกขานว่าอย่างไร?”

“โฮ่!” จมูกของมนุษย์ยักษ์กั้นพ่นควันลมหายใจออกมาสองสายหนาและยาว มันพูดภาษามนุษย์ไม่ได้

“ข้าพเจ้าเซี่ยหลิงอวิ่น... คือว่า ท่านจับตัวข้ามาเพื่ออะไรกัน? ตอนนี้พวกเรากำลังจะไปที่ใด?” เซี่ยหลิงอวิ่นถามอีกครั้ง

ถามไปก็เหมือนถามเปล่า มนุษย์ยักษ์กั้นยังคงคำรามโฮ่โฮ่ออกมาสองสามครั้ง ใบหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นมันหยุดพิงอยู่บนต้นไม้ใหญ่ แล้วทอดสายตาไกลไปยังทิศเหนือ