0099

⬢⬢⬢

ตอนที่ 99 แม่ทัพใหญ่อสนีเจี้ยงหยวน

ใบไม้แห้งแหลมคมนับหมื่นใบถักทอเป็นสายฝนลูกศรโถมเข้าใส่บ้าคลั่ง!

สี่ด้านถูกกำแพงเถาวัลย์ปิดกั้นไว้ ทุกคนไม่มีทางหลบหลีก!

“หึ!” จางเฉิงจงหรี่ดวงตาลง ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว เขาก็ฉับพลันชักม้วนคัมภีร์ลู่ลับที่สะพายอยู่บนหลังโยนขึ้นไปบนอากาศ—

เผยให้เห็นห่อผ้าแพรชั้นนอก ทว่ามันกลับเป็นแผ่นไม้ไผ่สีน้ำตาลดำอันเก่าแก่ เมื่อกางออกในคราเดียวกลับยาวหลายวา แผ่นไม้ไผ่แต่ละแฉกยังยืดตัวออกที่ปลายทั้งสองด้าน กลายเป็นโล่ขนาดมหึมาขวางอยู่เหนือศีรษะของทุกคน ป้องกันลูกศรใบไม้เหล่านั้นไว้!

ตุบ ตุบ ตะ ตะ! ใบไม้แห้งแต่ละใบปะทะเข้ากับโล่ไม้ไผ่ พลันกระเด็นแตกกระจายออกไป กระทบพื้นดินจนฝุ่นตลบ ทั้งสองสิ่งแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า!

ในขณะเดียวกัน จางเฉิงจงก็คว้าข้าวสารสีเทาขาวกำหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ แล้วโปรยออกไปอย่างแรง เมล็ดข้าวที่อวบอิ่มแต่ละเมล็ดสว่างไสวดั่งดวงดาว โปรยปรายเต็มพื้นที่เบื้องหน้า

ภายใต้การกระตุ้นด้วยคาถาอาคม เมื่อสัมผัสกับพลังเจตจำนงและปราณ กลุ่มควันได้ก่อตัวขึ้น ข้าวสารสีเทาขาวพลันกลายเป็นทหารสวมหมวกสีดำชุดสีแดงเข้ม เกราะทองถือกระบี่ลอยอยู่กลางอากาศ เสียงโห่ร้องสังหารกลางสมรภูมิดังกระหึ่ม เหล่าศาสตราเทพจู่โจมไปยังต้นไม้ยักษ์อย่างกล้าหาญ—

วิชาโปรยข้าวสารสร้างทหาร!