0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 นั่งกอด

เป็นภาพมายา? หรือเป็นความจริงกันแน่?

เซี่ยหลิงอวิ่นไม่อาจแยกแยะได้ในชั่วขณะ ร่างนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายบุปผชาติโชยมาปะทะจมูกในใจเขาปรากฏใบหน้างดงามแช่มช้อยหนึ่งขึ้นมา เขาพึมพำ “ฉุนเอ๋อร์”

ฝีเท้าของหญิงสาวแผ่วเบาเช่นเดิม ขณะเดินร่างกายนวยนาดดูอ่อนระทวยเย้ายวน อาศัยแสงจันทร์กระจ่างตา เห็นนางสวมอาภรณ์พริ้วบางเบาสีชมพู เส้นผมสีนิลมุ่นเป็นมวยต่ำ พลิ้วไหวราวเมฆและน้ำตก ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดูคล้ายฉุนเอ๋อร์ ทว่ารูปโฉมและธรรมชาตินางกลับดูแตกต่างไปบ้าง

เขามิได้ทำลายสภาวะหลอมรวมสภาวะจิตเพราะการมาของนาง เพียงเพราะเงางามนี้กับดวงจันทร์และป่าลับแลไม่ขัดกันแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มพูนความงดงามขึ้นอีกหลายส่วน

“คุณชายเซี่ย” นางเอ่ยเรียกด้วยเสียงนุ่มหวาน เพียงไม่กี่ก้าวก็เดินมาถึงเบื้องหน้าเขา ทันใดนั้นนางยกมือขึ้นถอดจากหัวไหล่ ในชั่วพริบตา อาภรณ์สีชมพูอ่อนก็ผ่อนคลาย หลุดร่วงลงอย่างนุ่มนวล