เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 43 เขี้ยวพิฆาต
คดีโจรกรรมโอสถส่วยที่อื้อฉาวไปทั่วในฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ได้บทสรุปเสียที ในวันนี้ทั่วทั้งจินหลิงต่างโห่ร้องยินดีให้กับตำหนักเฉาเทียน
ทว่าชื่อเสียงของอารามเสินเล่อกลับดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว ความบกพร่องต่อหน้าที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการรับมือกับเหตุอสูราร้ายออกอาละวาดถูกชาวบ้านเล่าขานกันไปทั่ว เมื่อคืนนั้น ณ โรงน้ำชาเหล้า มีนักเล่านิทานต่างพากันเล่านิทานเรื่องใหม่ “เซี่ยหลิงอวิ่นกำจัดมารกระทิง อู๋เซิงเม่ยทุบตีนักพรตปีศาจ”
ในคืนนั้นตามโรงน้ำชาและเหลาอาหารต่างๆ มีนักเล่านิทานเริ่มนำเนื้อเรื่องใหม่เรื่อง “เซี่ยหลิงอวิ่นกำจัดมารกระทิง อู๋เซิงเม่ยตบสั่งสอนมารเต๋า” มาขับขาน
ประตูป่าที่เดิมทีวิกฤตรอบด้าน ทั้งต้องลดฐานะเป็นอารามเล็ก ทั้งต้องย้ายออกจากภูเขาเยี่ยเฉิง... บัดนี้กลับพลิกผันได้อย่างฉับพลัน ประตูป่าจึงเต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่น หนานหยางจื่อไม่ได้โกรธเคืองกับการกระทำอันอวดดีของศิษย์รักผู้นี้ กลับชื่นชมด้วยความปลาบปลื้มใจว่า “เช่นนี้ดีแล้ว หากอาจารย์ไปเอง บางทีอาจจะมัวแต่ลังเลจนเสียโอกาสไป ตอนนี้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว อาจารย์ก็สบายใจนั่งรอรับผลสำเร็จได้เลย กินข้าวกันเถอะ!”
หากอาจารย์เป็นคนจัดการ อาจมัวแต่มองหน้าพะวงหลังจนพลาดโอกาสงามไป
บัดนี้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว อาจารย์ก็สามารถพักผ่อนเสวยสุขได้อย่างสบายใจ กินข้าวเป็นหลัก!”