0029

⬢⬢⬢

ตอนที่ 29 แรงจูงใจ

ทั้งสองเดินทางเข้าสู่ขุนเขาด้วยกันตลอดทาง ค่อยๆ ห่างไกลจากผู้คน รอบกายล้วนเขียวชอุ่มเต็มไปด้วยต้นไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านสาขาจนบดบังฟ้าดิน ไม่อาจทราบได้ว่านี่คือหุบเขาหรือเทือกเขาใดกันแน่

เดี๋ยวก็ลุยข้ามลำธาร เดี๋ยวก็เดินผ่านป่าทึบ ลอดผ่านถ้ำภูเขา... อย่าว่าแต่สายตาที่ยังพร่ามัวเลย ต่อให้ทุกอย่างปกติดี เซี่ยหลิงอวิ่นก็ไม่มั่นใจว่าจะจำเส้นทางได้

เมื่อภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง พวกเขามาถึงหุบเขาสลับซับซ้อนที่ลึกและกว้างขวาง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วและกลิ่นหอมของดอกไม้โชยมาแตะจมูก จิตสำนึกของเซี่ยหลิงอวิ่นค่อยๆ ฟื้นคืนสู่สภาวะปกติอย่างเต็มที่ เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉุนเอ๋อร์คลายวิชาสะกดจิตออกไป เมื่อเห็นบ้านเรือนหลายหลังตั้งอยู่ท่ามกลางป่าในหุบเขาเบื้องหน้า เขาก็ทราบทันทีว่าตนมาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ซึ่งก็คือบ้านเกิดของเผ่าจิ้งจอกเก้าหางยุคบรรพกาลกลุ่มนี้

เขาหันไปมองฉุนเอ๋อร์เซียนจิ้งจอกที่อยู่ข้างกาย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเด็กสาววัยแรกรุ่นที่มีรูปร่างบอบบางน่าเอ็นดูและใบหน้าที่เยาว์วัย ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ ดวงตากลมโตดุจสายน้ำค้าง คิ้วเรียวยาวดุจภาพวาด ริมฝีปากเล็กและใบหน้างดงาม สวมชุดเสื้อกระโปรงปักลายสีฟ้าอ่อน ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามตามแบบฉบับ... แต่ใครจะรู้ว่ารูปลักษณ์และบุคลิกภาพที่แท้จริงของนางจะงดงามเพียงใดกัน?

“ข้ากลับมาแล้ว!”